Ironman Hawaï 2018

Hawaï Kona, 13 oktober 2018. Omtrent 3u45 a 4u gaan er in en rond Alii Drive een tweeduizendtal wekkers af om Dday aan te kondigen. Ik sta met gezonde wedstrijdspanning op. Blij dat de dag eindelijk is aangebroken. Klaar om het maximale er uit te halen. 

We vertrekken vanuit de condo naar de start. Rond 4u25 , na het gebruikelijke ontbijt, worden Joerie en ik opgepikt door coach Wim, supporters Kris en Sofie. We rijden langs mede atlete Annick en rijden naar de start. Hier in Kona worden we eerst via de achterkant van het King Kam hotel naar de parking geleid. Daar staan massa's vrijwilligers op de atleten te wachten om de bodymarking te doen. Het is dan rond 5u 's morgens en nog donker. Die bodymarking, houdt in dat je dat op beide armen een plaktatouage met je nummer krijgt. Klinkt dus indrukwekkender dan het eigenlijk is. Vandaaruit wordt iedereen gewogen ( om je gewicht voor en na de wedstrijd te kunnen vergelijken) daarna mag je de wisselzone in. 

Nog steeds donker, passeer ik eerst via de tafels waar wederom massa's vrijwilligers helpen om vaseline uit te delen ( tegen schuurplekken), zonnecrème te smeren en bekers water te bedelen. In mijn pre wedstrijd zak zitten mijn gels, sportdrank die dan aan het enorme fietspark bij de fiets moeten bevestigd worden. Uiteraard worden de banden nog op de juiste druk gezet. Met de temperaturen die hier in de namiddag op de fiets stonden in te branden is het geen goed idee om die opgepompt achter te laten. All set dus en fiets staat ready to go. 

We verzamelen met de3 Veldies, Bart en Koen aan de achterkant van de ABC store in het King Kam hotel. De supportcrew is reeds aanwezig en in vorm. De wedstrijdstress stijgt. Te merken aan de rijen voor de wc's, gelukkig konden we terecht op de kamer van Tom om er met 4 atleten die laatste stress weg te werken. 

Het Amerikaanse volkslied weerklinkt als we ons richting zwemstart begeven. Het is licht geworden. Alle mannelijke agegroupatleten staan nu opeengepakt onder de boog van de aankomst van het zwemmen. Ondertussen weerklinkt het eerste kanonschot om de zwemstart van de mannelijke pro's aan te geven. Een vijftal minuten later zijn ook de vrouwelijke pro atleten aan de beurt. Stress stijgt nog 20 tal minuten. We mogen in het water op de startlijn plaatsnemen. Om ons te verhinderen te veel naar voor op te schuiven, peddelen mannen op surfplanken heen en weer op die startlijn. Ondertussen komen vanop het strandje steeds meer agegroupatleten achter de startlijn mee aanschuiven. t Voelt dichter en dichter bijeengepakt, dus het wordt tijd om te vertrekken. 7u05 is het eindelijk zover. Startkanon knalt. 

Ik vertrek goed , richt me snel met mijn hoofd boven water. Door de massastart vind ik het in begin toch moeilijk om iets te zien onder water, dus die eerste honderden meters is het toch verstand op nul. De gevreesde wasmachine valt redelijk mee, pas na een 300 tal meters kom ik toch in vaarwater met een pak atleten. t Lukt goed om stand te houden en nog voor het keerpunt op 1900 meter rond de boot, pik ik aan bij een atleet waarvan ik inschat dat hij prima tempo zwemt. Gaat goed vooruit, niet te actieve beenslag waardoor het ook oke is om in zijn voeten te zwemmen. Na het keren rond de boot, schuift hij nog op in het pak, ik volg en na 56'30 kom uit het water. Das een pr voor mij in Kona. Goed vertrokken.

De wissel is al druk bezet, pak snel mijn fiets. De schoenen staan al op de fiets dus die doe ik al fietsend aan. Het eerste korte lusje is al even bergop. Ik trap nog niet te zeer op de gas , want de hartslag is door de zwemwissel nog steeds behoorlijk hoog. Palani omhoog, gestuwd door de 3 MD bende en vele belgische supporters. Recht naar de Queen K, vanaf nu is het heel lang tempo zoeken richting Hawi. Een drietal medeatleten lijken ook wel mee vooruit te willen en we wisselen elkaar reglementair af richting groep voor ons. 

Vanzodra het golvend wordt , valt de samenwerking wat weg. In mijn enthousiasme besluit ik niet te wachten en rij ik richting keerpunt in Hawi solo verder. De benen voelen goed. Ik rij vlot tot het keerpunt, in de afdaling heb ik niet direct het gewicht mee om grotere atleten bij te benen. Trek mijn plan maar blijf steeds zowat status quo hangen tussen 2 groepen. 

Na ongeveer 110 - 120 km speelt mijn maag toch wat op. Ik krijg enkele oprispingen, merk ook een ietswat moeilijker moment op de fiets zonder echt verval te hebben. Na plus minus 4u35 rij ik het fietspark weer binnen. Het moment dat ik de fiets afspring voel ik direct dat de benen zwaar aanvoelen. In de wissel neem ik dan ook mijn tijd om wat te drinken, en koelen. 

Dus nu tijd voor de marathon. De benen voelen dramatisch slecht aan, ik start met ex wielrenner Vinokourov. Eén van de subdoelen hier was hem hier te kloppen, maar ik moet nu even proberen tempo te zoeken en laat hem gaan. Geen beterschap, ik zie coach Wim aan de kant en hij geeft de raad goed te proberen koelen en drinken aan de eerste aidpost. Ik steek mijn hoofd in het ijswater, neem sponsen, koel me met ijsblokjes in mijn wedstrijdpak, getorade sportdrank uit bekertjes, water. Op hoop van zege. Het tempo is dan al niet wat het moet zijn, maar mirakels gebeuren in een Ironman marathon. 

Jammer genoeg niet vandaag, het gaat eerder van kwaad naar erger want nu komt alles wat binnengaat op de aidstations er stapsgewijs in straaltjes er langs de verkeerde weg weer uit. Ik geef na wat meter lopen, de bevoorradingen steeds weer over. Voel zo de energie letterlijk uit mijn lijf weglopen. De supporters blijven roepen dat ik een amazing job aan het doen ben, maar zo voelt het nu even niet. Verstand staat dan al op 0. 

Ik loop richting Palani Road. Stijl bergop. Jessie heeft daar ergens mijn naam in het groot met krijt geschreven, maar zelf dit zie ik niet meer. De benen zelf doen niet echt pijn. Volledig leeg, nu al. De km en mijl aanduidingen langs de kant schuiven jammergenoeg enorm traag richting 42 km. Bijna steeds raap ik hier atleten op, nu word ik continue opgeraapt. Maar aan stappen moet ik voorlopig nog niet denken. Buiten aan de bevoorradingen zelf, waar ik tegen beter weten in nog steeds tracht om iets binnen te houden. 

t Wordt mentaal één van mijn zwaartste opdrachten. Maar winners never quit , en quitters never win. Ik loop energy lab een tijdlang samen met Laurant Jalabert. Ik zie dat ploeggenoten wel fantastisch bezig zijn. Sommige andere belgen zitten in hetzelfde schuitje als mij en sterven een langzame dood op de eindeloze weg naar Kailua. Volledig leeg en uitgedroogd bereik in na een marathon van 3u50 de eindstreep. Ik maak een hartje voor thuis, dankbaarheid aan iedereen die me deze kans gaf. Met moeite sta ik nog op mijn benen. Einddtijd 9u29. 

Na de wedstrijd probeer ik te drinken, maar ook in rust komt de drank er terug uit. In de medical blijven mijn benen spastisch samentrekken nu verkrampen mijn benen ook . Krijg dan toch een baxter, en dit doet wonderen. Na een halfuur ben ik in staat om richting afgesproken caféetje te gaan, en hier een blij wederziens met de 3 MD crew, Stijn , Stefaan en Toon. Ik krijg te horen dat er fantastische resultaten waren van ploegmaats en Belgen ! Heel trots om dit van kortbij te mogen meemaken. 

De afterparty 's anderendaags met eerst een ongeloofelijke belgische sfeer tijdens het banquet van de winnaars. Met 70 tal aanwezige atleten en +-70 supporters vielen we meer op dan alle andere landen. De vele podia werden enthousiast gevierd. Ook de het feestje achteraf was om niet meer te vergeten. Mooie tribute ook aan Bart Aernouts. 

Tot slot: hoe zal ik Kona 2018 voor mezelf afwegen? Een gevoel van een gemiste kans, omdat ik mijn topconditie niet kon omzetten in de wedstrijd of tevredenheid omwille van een ongeziene beleving ?  Eerder een super ervaring waarbij ik fantastische mensen ( beter) leerde kennen? Dat tweede weegt door, de reden waarom ik triatlon doe is voor het gevoel in training en wedstrijden en zeer zeker ook door de meestal toffe sfeer die errondom hangt. De Ironman Hawaï 2018 blijft me op dat vlak voor altijd bij.   

In Kona is er een thema restaurant naar de film van Forrest Gump. Live is like a box of chocolates, you never know what you gonna get. 

Mahalo,

Maarten 

Aarschot Powertriatlon 2018

Afgelopen zondag stond, ondertussen jaarlijkse afspraak, de Powertriatlon in Aarschot op het programma. Het concept daar is wat afwijkend van de standaard. Een 1/3 triatlon met 2 km zwemmen, 60 fietsen en 15 lopen. Het Powergedeelte zit hem vooral in t parcours. Ik kom hier graag. 

De eerste 2 a 3 weken na Lanza even op de rem gestaan. Trainingen bewust op een wat lager pitje. Lijf had wel wat nood aan recup, en ik heb het de tijd gegeven die nodig was. t Herstarten is dan toch telkens toch weer even verschieten. Het duurde wel effe eer ik daarna terug in het juiste ritme zat. Zo stond dan 2 weken geleden de 10 mijl van Waasmunster op het programma. Eerder onverwacht kon ik daar als 2 master en 4de overall afsluiten. Ook toen waren de temperatuur al Hawaiaans. Op dat vlak scoren we hier in België momenteel een perfecte voorbereiding. 

Nu zondag dus samen met Ignace Deckmyn op schok. Klein detail, we waren vanaf mijn eerste levensjaren buurjongens. Al scheelt er wel een kleine leeftijdskloof tussen ons, we komen goed overeen.  Hij heeft trouwens nog levendige herinneringen aan het bekijken van WK Mexico samen met mijn pa. Ik was dan 3. De geschiedenis herhaalt zich en de Duivels waren in deze periode ook bangelijk met een fantastisch resultaat. Heb er altijd in geloofd Cool?

De temperaturen waren alvast wederom tropisch. Ignace en ik komen goed op voorhand toe. We parkeren onze auto wel veel te ver en zoeken zo te voet naar de start. Inschrijvingen check, fietsen richting start ( 11 km verder) check. 30 minuten voor zwemstart aanwezig in de wisselzone. Daar moet niet veel meer gebeuren. Alles staat snel klaar. We volgen wat andere atleten via een wegeltje en slagen er zo toch in om verkeerd te lopen. Toch nog even over hek kruipen om dan 10 tal minuten voor de start op het strand aanwezig te zijn. Sfeer is good.

 

Zwemstart op het strand. De referee's lijken meer stress te hebben dan de atleten rondom. Stratschot stipt om 13u. Ik ben eens goed weg. Volg snelle voeten en na een eerste aanloopronde moeten we kort uit het water. Daar zie ik dat een goed groepje net voor me zwemt. Na de exit lukt het me om de aansluiting te vinden. Maar dan bij keren rond de boei maak ik klein foutje en ben ik die aansluiting weer kwijt. Ik zwem 100 - 200 meter alleen mede dankzij andere atleet slaag ik er toch in om weer tot bij de groep te geraken. Laatste lusje is dan ook gewoon plaatsje behouden. Ik zie op de uitslag dat ik als 17de uit het water kwam. 

Snel wisselen , nooit echt 100 procent mijn ding geweest. Maar ca va deze keer. Mijn zwemgroepje had toch wat meters gepakt op de fiets. Ik wist dat eerste stuk knallen was. Eerste 11 km langs kanaal. Ideaal om dat vol wiel van Xentis eens uit te testen. En , ooit sprak een wijs man: Sometimes you don't need a plan, you just need big balls.

Met andere woorden: kotopen. We komen centrum Aarschot binnen. Direct stevig klim. Gelukkig vorig jaren hier al meegedaan. In de afdalingen mega zalig gevoel met die disc. Op een vlak parcours zal dat zeker dikke plus zijn.

Anyway, die tactiek , kotopen voel ik toch wel wat halverwege. Moet even tempo licht drukken, maar daarna kom ik toch terug in het juiste ritme. Na 2 plaatselijke rondjes kom ik de wisselzone als 4de binnen. Samen met Yorben Verboven. Terwijl ik nog aan mijn helm zat te pulken, was die al tegen 3:10/km aan het lopen. Bye bye. Hou wordt later terecht 2de. 

Het weer, en de inspanning op de fiets doen me eerste km wat zoeken naar ritme. Ik start bewust niet te hard met lopen. Opnieuw mede door kennis van parcours. Voel dat het beter gaat, en dan wacht na 2,5 km een eerste keer hellingske van ( schat ik) 10 - 15 procent. Ai, tempo breker. Kort naar beneden lopen, en dan opnieuw maar minder stijl omhoog. Derna bergaf naar de finish. 

Ploegmakker Pamphiel moedigt me aan, ik hou voorlopig stand tegen een opkomende Sybren. 2 de ronde van 5 km blijft de situatie status quo. Mijn tempo redelijk zelfde, enkel op die rothelling sta ik zo goed als stil. 

Wanneer ik in de slotronde opnieuw aan die helling begin hoor ik Sybren letterlijk in de nek ademen. Hij neemt bergop snel afstand. Erna blijft de afstand weer redelijk zelfde. Voorlaaste km herneem ik de 4 de plaats door Adam in te halen. 

Op schema , nog wat procentjes beter en de vooruitzichten voor het BK in Eupen zijn mooi. Een parcours dat me normaal toch iets beter ligt. Meer echt klimmen en langere afstand. Focus back on. 

Terwijl iedereen binnenkomt werd Frankrijk wereldkampioen. Een voetnoot bij een mooie dag. 

Groetjes

Maarten 

  

 

 

Ironman Lanzarote 2018

The toughest Ironman in the world. Ironman werkt hard aan zijn imago's, ik twijfel of het klopt en t is voor discussie vatbaar maar den dezen was er alvast ene om in te kaderen. 

Voor ik echt begin, dit verslag wordt in etappes geschreven. Maar met de Giro 2018 in gedachten , kan elke etappe zorgen voor onverwachte plotwendingen en spanning tot in het slot. Sport is emoties bij momenten, dat maakt het zo mooi. Soms met goede afloopt, maar in Ironman is ' Anything possible'. Een groot cliché om hun winkel te laten draaien, maar het klopt wel. 

Dus ik start onmiddellijk met etappe 1. De verplaatsing naar ginds en dagen voor de wedstrijd. Geen noemenswaardig moeilijkheden op de vlucht en ontspannen eerste dag. Woensdagavond de fiets zelf nog kort in elkaar gestoken, en op het eerste zicht niets aan de hand. Dus toch zeker spelen en donderdag eerste werk een korte bikecheck bij Bikesensations ginds ter plaatse. Op t programma voor donderdag, eerst nog een korte openwaterzwempartij. Relax samen met Ignace. De zee was relax, en ik denk en hoop dat ik dat ook was. 

In de loop van de middag dan eerst naar La Santa voor de registratie, gevolgd door een verkenning van 40 km op de fiets. 

 

Etappe 2, vrijdag, ene waar ik het normaal steeds wel lastig mee heb. De dag voor de wedstrijd. Mijne papa, die nu mijn laatste wedstrijden steevast meegaat als soigneur, mental coach papa en gewoonweg vriend , weet mij eigenlijk rustig te houden en van de normale wedstrijdstress blijf ik min of meer gespaard. Na de bikecheckin spreken we nog af met Ignace om ene te drinken. Ook coach Wim komt dan aan vanuit België om samen met zijn nokel Paul daar de wedstijd te volgen. Een ander verhaal is dat Wim hier gigantisch veel geluk bij gigantisch veel pech gehad heeft om hier heel heel nipt te geraken. Iets met treinvertragingen, overstromingen, afgelaste treinen, gelukkige vertraagde vlucht, nog eens gelukkig vertraagde tussenvlucht. Of hoe geluk en ongeluk soms superdicht bij elkaar kunnen liggen. 

Anyway, vrijdag voor de wedstrijd dan uiteindelijk teruggekeerd naar het hotel. Op de Duitse Europort een legendarische etappe in de Giro. Waar in een weer een compleet overwachte raid, Froomie de roze trui overpakt. Super onverwacht, ben niet de grootste fan maar voor zoveel grinta doe ik hoe dan ook hoedje af. Die onverwachte wendingen is zowat de rode draad van deze wedstrijd. 

 

Na een relatief goede nachtrust, doorspoelen naar racemorning, de Koninginne Etappe. De wekker gaat om 4u30. De goestink is er nog steeds bij t ontwaken, dus aftellen naar de start. Ik eet mijn iets te lang gebakken sportcake. Lekker droog, dus moet hem doppen in een thee om mijn tanden niet te breken. Begin mij klaar te maken, zodat we tegen 5u15 kunnen beginnen stappen naar de zwemstart. 20 tal minuten later zijn we er. Er is dicht bij de start al redelijk veel volk in de starten. Niemand zegt veel, gezonde wedstrijdstress neemt nu toch stilaan toe.  

Dus kort alles regelen in de wisselzone en wetsuite aandoen. Hier en daar een praatje slaan en voor we het weten staan we iets voor 7u aan de massastart. 1800 tal atleten die tegelijk in het water moeten. De pro's starten met een 30 - 40 tal ( schat ik ) iets van 20 meter voor de rest van de agegroupers. In de meeste Ironmans wordt er voor de veiligheid dan in golven achter elkaar vertrokken. Hier is het nog old school samen starten. Niet direct aangenaam voor wie in het midden van de groep zwemt. Hoor achteraf dat er stevig werd getrokken en gesleurd tijdens het zwemmen. Best afschaffen dus , en in golven zoals overal. 

Mijn zwemnummer zelf is goed. Starten is traditoneel even goed op de adem trappen, maar daarna vind ik vrij snel mijn ritme en vooral geregeld de benen van redelijk goeie zwemmers. Ik zwem in 56:42. t Zou naar verluid iets langer geweest zijn, dus zit dan zeker op mijn plaats. Vlotte wissel en gefocust op de fiets. 

De eerst 15 km zo goed als alleen omhoog. Denk dat ik dan al een plaats of 10 opschuif. Zonder in wattage te overdrijven, voel ik dat er power genoeg zit op de benen. Af en toe haal ik nog iemand in. Maar uiteraard minder frequent dan ervoor. De goeie zwemmers kunnen meestal ook deftig met de fiets rijden. 

 Maar nog steeds in goei ritme , tot ongeveer tussen km 75 - 80 , bergop ineens mijn ketting tussen eraf schiet en tussen mijn kader geklemd zit. Ketting er al bij al vrij snel terug op gekregen, terug herstart maar die ketting dreigde er bergop constant af te vallen. Een fotograaf op motor stopt en hij probeer mijn electronische schakelgroep te resetten. Volgens hem oke, dus ik herstart. Jammer genoeg tevergeefs. Inmiddels weer 15 tal atleten zien voorbij gaan. 

Klim na klim, bevoorrading na bevoorrading roep ik zonder succes in mijn beste Spaans om een mechanico. Jammer, maar dat ging nog even duren. De afdalingen werden ook tricky, want de ketting vloog er langs alle kanten af. Meestal slaag ik in die afdalingen om de ketting er terug op te schakelen. Maar ik zit alleszins niet op mijn gemak. 

Ik trooste mezelf met 2 gedachten. Ik had steeds een rustpuntje als ik van de fiets moest en trapte vlot erna terug mijn vooropgestelde wattages. Zoals gezegd lukte het dan na 160 km toch om een mechaniker naar de ketting te laten kijken. Die trok die recht met 2 schroevendraaiers en gedurende 10 km fiets ik met een gerust gemoed. Na 170 km hoor ik terug gezever aan die ketting. Nu was het echt zo goed als alleen naar beneden. Ik duik richting wisselzone naar beneden en tegen ongeveer 60 /u knalt die ketting een laatste keer keihard tussen mijne kader. DNF ( did not finish) gaat kort door mijn gedachten, maar dit was echt het laatste waarvoor ik naar hier kwam. 

Puur op adrenaline lukt het me toch om het te fixen en ik geraak zonder kleerscheuren in de wissel. Ik fiets netto 5:30. Achteraf geeft mijn Mio 5u18 effectief gefietst. Wat ik zonder pech gefietst zou hebben, zijn jammer genoeg vijgen na Pasen. 

Dus min of meer in een gedwongen achtervolging aan het lopen begonnen. Mijn exacte positie in agegroup weet ik dan niet. Maar ik besef wel dat ik mijn geen mindere marathon kan permiteren als ik dit jaar graag mee wil naar Kona. Ik zit vrijwel meteen in een goed ritme. Aan de keerpunten zie ik ook dat ik op het juiste ritme loop. Zeker gezien het parcours en de ondertussen toch stijgende temperaturen. 

Na km 21 komen we een eerste keer terug aan in Puerto del Carmen. Drinken, gels, ijs, sponsen. Ik probeer de bevoorradingen maximaal te benutten en schuif zachtjes op in de agegroup. Ken zeker moeilijkere momenten, maar support van mensen ter plaatse en thuis helpt me om door te pushen. 

Rond km 33 opnieuw in Puerto de Carmen. Ik zie en hoor dat het reuzend spannend zal worden. Voel dat de inspanning zorgt voor een mindere doorbloeding van mijn vingers die letterlijk beginnen tintelen. Money time. We lopen met enkele agegroupers op een zakdoek van elkaar. 

Ik ga even naar positie 4 in agegroup. Nog een km of 4. Niet meer afgeven nu. Op een 3 tal km van de finish komt de 4de terug over. Hoezeer ik ook wil, kan niet meer mee. De geleverde inspanningen hebben benen compleet afgesneden. Los op karater kan ik een aanvaardbaar tempo blijven lopen, maar zou de beelden niet willen zien van die laatste km. Mijn lijf veeeel te ver naar voor. Strompelend bergop, vechten om niet tegen de grond te gaan. De finish komt letterlijk geen second te vroeg. Wordt onmiddelijk in een soort van rolstoel gezet om te bekomen. 

Met bang hartje naar de resultaten gaan kijken om dan te horen dat ik 5 de wordt in mijn agegroup , 5 slots. Nen dikken poef, part 2. t Was zoals gezegd een wedstrijd met super veel wendingen. Razend spannend, ook voor mezelf. Maar ik ben vooral trots op de mentale weerbaarheid die nodig was om dit te doen. Voor mijn persoonlijk sportief resultaat plaats ik dit heel hoog, maar daarover mag iedereen zelf oordelen. 

Afsluiten uiteraard me een dankwoordje aan iedereen die mij steunde. Dit is teamwork, anders lukt het niet. In de eerste plaats Neide en Eduarde en mijn ouders. Daarna wil ik niemand over het hoofd zien, dus misschien heel algemeen al wie geholpen heeft om dit opnieuw te behalen. Thanks 100 % !!!

t Verslag was langer, maar er was ook wat over te zeggen en te schrijven. Afspraak in Kona. Nu effe de riem er af. 

Vamos !

Maarten 

 

Challenge Almere European Championship 2017

I love it when a plan comes together. Sigaar in de mond... afsteken... en aflevering gedaan.

The A Team, in mijn geval The A race van dit seizoen als afsluiter van het competitieve gedeelte van seizoen 2017

Dit jaar werd het dus geen Hawaï. Al snel werd de knop omgedraaid en wou ik in een snelle race trachten onder die magische 9u grens te gaan. Die road to sub 9 deed me inschrijven in de Challenge Almere. Tegelijk het Europees Kampioenschap long distance van ITU ( de internationale Triatlon federatie)

Het weekend start op donderdagmiddag. De school is opnieuw opgestart, en opnieuw werkzaam op VTS 3. Heel toffe werkomgeving met fijne collega's. Dus na het werken mijn dochter gaan ophalen op school en thuis nog kort afscheid genomen. Met mijn pa vertrek ik richting Almere. De laatste jaren is mijn pa er heel vaak bijgeweest bij wedstrijden. Alle lange afstandraces met hem als soigneur, mental coach , kameraad en zoveel meer waren er eigenlijk telkens boenk op. Dus eigenlijk heeft hij geen keuze meer. Hij moet mee Cool Hij doet dat super.

We arriveren ( zonder file ! ) na een goeie 2u rijden en eten rond 20u nog in het restaurant van t hotel. Stressniveau check. Ontspannen toeleven naar de wedstrijd. Ik kan dan ook van donderdag op vrijdag echt goed slapen. Vrijdagochtend na t ontbijt rijden we de eerste keer naar Almere. 18 km van waar we zaten lag het Weerwater te wachten op de atleten. Alles is mooi gecentraliseerd in 1 knappe wisselzone. 

Om 13u30 is de briefing voorzien. Samen met enkele andere Belgische atleten de spelregels van Challenge even aanhoren. Challenge is een ander circuit dan Ironman. Op zich bijna hetzelfde maar toch best aanwezig zijn. Onmiddellijk aansluitend de registratie. Om dan met alle stickers, tatouages en wedstrijdzakken naar de auto in de parking terug te gaan. Daar in die parking dan alle wedstijdvoorbereidingen gedaan. Lees: fietsgerief in de rode zak gestoken, loopgerief in de blauwe en dan fiets en helm bestickert. Wanneer ik de banden van mijn fiets bijpomp merkt mijn pa ineens op dat mijn achterwiel sleept. Dus toch wel even paniek en dankzij quickservice van Cervelo op de expo toch direct de checkin van de fiets gaan doen.

Ondertussen had Moesje al laten weten dat ze onderweg was met Eduarda. Ze zouden er snel zijn. Wanneer wij na de checkin arriveren zijn ze net in het hotel. Ik ga niet meer naar de pasta party van de organisatie ( hoewel die t schijnt prima was) en hou het safe met poederke waarbij je water giet. Gebruik dat al tijdje. Tsjokvol koolhydraten en gene stress om verkeerd te eten. Daarna gaan we nog even dicht in de buurt met Moesje en Opa en Eduarda iets eten. 

Op die manier zitten we al aan de vooravond van de wedstrijd. Ik probeer rond 20 u 30 te gaan slapen. In de loop van de dag is logischerwijs stressniveau wel wat omhooggegaan maar das normaal en moet ook wel. Inslapen is geen probleem. Gelukkig want de wekker stond al om 4u45

Ontbijtje, wedstrijdoutfitje aansteken en aanzetten naar Almere. In de wisselzone de fiets prepareren. Hier niet te lang blijven staan, want het regent en zal op die moment niet veel meer dan 10 graden zijn. 

Gelukkig is de wisselzone daar verwarmt, of wordt ze door de aanwezigen verwarmt. Op die moment zijn we ongeveer 1u voor de start. Ik smeer opwarmende zalf op benen en armen en een creme erover om de regen af te stoten ( tipke van de Wim). Krijg hulp van een collega om mijn wetsuite dicht te trekken.Nu nog even rondlopen op de esplanade om op te warmen. We gaan richting start . 7u20 : de profs mogen gaan. 10 minuten in de kou, lichte regen. t mag starten ! 

5 minuten later mogen de pro dames het water in en kort daarna is het aan ons als agegroupers. Het water voelt met ongeveer 19 graden eerder koud aan. De minuten dat we in het water voor de start liggen te wachten tikken dan ook traag voorbij. Op de eerste rij passeren de vrijwilliger op bodybord om ons te beletten om voor de start te vertrekken.

Om 7u30 startschot. Zo hard mogelijk proberen zwemmen in de start om uit het gewoel te zijn en mee te kunnen met vlugge voeten. Trachten zwemmen achter een iets snellere zwemmer is mijn tactiek op een behoorlijke zwemtijd. Af en toe zwemmen we boven of door bodembegroeing , enkele slokken water binnen. Maar het gevoel in het water is oké. De eerste ronde zwem ik redelijk lang achter iemand die naar mijn gevoel iets te veel zigzagt en stevige beenslag heeft wat het moeilijk maakte om hem eenvoudig te volgen. Als  op een gegeven moment een andere collega met iets snellere of dezelfde pace naast ons zwom, besluit ik om hem dan maar te volgen. Op deze manier zwem ik iets meer dan 55' das voor mij heel goed.

Het water uit op het rode tapijt. Ik hoor deze keer opa wel roepen, maar zie hem niet. Zie geen klok hangen met mijn tijd maar loop goed door naar de wisselzone. Wetsuite gaat vlot uit. Gabba vest met aparte mouwtjes tegen de kou op de fiets, rugnummer aan. En dan een gesukkel met de sluiting van mijn helm , dat kost mij gemakkelijk 30". Dus wederom : er is nog marge :)

Ik loop blootvoets naar de fiets en doe daar mijn schoenen aan. Na het debacle in Deinze bleek dit de veiligere optie. De fietsproef begint en het is , dacht ik, op die moment redelijk droog.

Na een korte aanloop met wat draaien en keren komen we op het echte parcours. Snel merk ik dat er kracht op de benen zit. Ik haal mijn vooropgestelde wattages en het eerste lange rechte stuk ik echt genieten. Het vol wiel en ook wel goeie benen laten me toe om zonder veel moeite continue gedurende 25tal km tussen 44 - 50 km /u te fietsen. Zalig toch ! Daarna terug wat draaien en keren en ongeveer halfweg de eerste ronde passeer Jasper De Fré me. Ik sluit aan en vanaf dan tot ongeveer het einde van het fietsen werken echt op reglementaire wijze, volgens mij meestal zelf plus 12 meter, samen. Kende hem op voorhand niet , maar achteraf nog mee gepraat en zelfde instelling als ik op de fiets. Dus met deze prima compagnon ook zo goed als heel ronde 2 afgewerkt. Op sommige delen van het parcours lijk ik in het voordeel met mijn vol wiel. Op andere was het moeilijk om hem te volgen. Maar met een bikesplit van 4u36:39 weet ik dan al dat ik aan een heel sterke wedstrijd bezig ben. Dus nog ne goeie run en topresultaat zit er in . Ik weet hoegenaamd niet hoe ik bezig ben in agegroup en eerlijk gezegd moest ik dat ook niet weten.

In de wisselzone nog even plassen zonder mijn pak uit te doen ( sorry voor de minder aangename details, maar probeer alles zo plastisch mogelijk weer te geven Cool) Maar zelf al in het lopen van de fiets naar de wissel gevoelt dat de loopbenen nog goed zouden zijn. Ik zie mijn ouders aan de kant supporteren en geef ( Jan de Clerq gewijs) mijn dochter een kus voor ik aan de eerste ronde begin.

6 rondes van 7 km scheiden mij van de finish. Even zoeken naar het ritme. Ik loop eerste ronden rond 4:05 - 4:10 /km en neem me voor om dat zo lang mogelijk te houden. Tot mijn verbazing en op karakter slaag ik er in om een behoorlijk vlakke marathon te lopen. Ronde per ronde passeer ik mijn enthousiaste supportcrew met moesje , Opa en mijn dochter. Mijn plannetje om met dochterlief over de streep te gaan zat toen al in mijn hoofd. De km's beginnen uiteraard te wegen, maar mentale boost als ik merk dat ik zelfde tempo kan blijven lopen. Een spanjaard die mij in ronde 2 voorbij kwam ( die uiteindelijk 6de werd) ga ik terug voorbij. Een Nederlander die bij de pro's 5de werd, ga ik voorbij. Forza ! Laatste ronde. Ik roep mijn ouders om naar de streep te proberen gaan. De finish mag komen. Het fantastische publiek helpt om te blijven pushen. AC DC knalt door de boxen op het parcours. Afzien in stijl dus. En dan het gevoel waar ik tijdens de marathon van 2u58 op aan het wachten was. De laatste honderd meter. ( Wie de beelden niet zag : op mijn facebook de link van TV OOST) 

Ik zoek mijn dochter in het publiek en zie ze ineens staan aan de streep met rozen in de hand. Het lukt me nog om mijn vreugde uit te roepen, maar dan moet ik fysiek en mentaal toch even gaan liggen om alles te bevatten. De speakers hadden me als eerste agegrouper nog niet verwacht en met een 11de plaats overall behaal ik enkel mijn meest gewaagd voorspellingen ( die ik trouwens op voorhand nooit zou uitspreken ) Gratitude !!!! Ingeborg zou er over kunnen zingen. 

Dankbaarheid dus. Mijn vrouw en kind om alles te blijven steunen. Mijn ouders voor dezelfde reden. The A team dus. Ik doe dit allesbehalve alleen. 

Gratitude voor mijn coach Wim van de Wielle, den beste die ik ken ! 

Gratitude voor LTTD om in mij te geloven en mij te steunen 

Gratitude voor mijn werkgevers de Jasmijn en VTS 3 om mij de mogelijkheid te geven om deel te nemen en achter mij te staan

Gratitiude voor team Rev en sportarts Frank de Winter om mij bij alle kleinen fysieke kwaaltjes direct te helpen en om mijn coreoefeningen op te volgen

Gratitude voor alle familie, vrienden, kennissen die mij oprecht steunen en die alles meestal op de voet volgen

Gratitude voor wie ik hier zou vergeten !

Ik sluit af met de toekomst. Ik nam me voor om nog geen plannen te maken voordat ik dit afwerkte. Dus bij deze : ik neem een week of 2 a 3 fysieke rust en bedenk hoe ik een volgende stap kan zetten. Ik doe dit effectief wel heel graag , dus laat ons zeggen dat ik wel nog een volgende stap op de bucklist kan bedenken.

Catch you on the flip side !

Maarten  

 

Triatlon 1/2 2017

Eén weekend op het jaar is Deinze het triatlonhart van België. Dit jaar stond er zaterdag 19/8 een 1/8 triatlon, een bedrijven en triotriatlon op het programma. Zondag 20/8 het langere werk met een 1/2 triatlon in center van Deinze. Alles mooi centraal en prima georganiseerd door Sportevents olv Henk. Knap dat hij dit voor een 5de keer voor elkaar brengt.

Deinze is tevens hometown van LTTD, het topteam waarvoor ik sinds vorig jaar de kleuren mag verdedigen. En na een geslaagd BK in overstemming met coach Wim besloten om niet enkel in trio te fietsen. In plaats daarvan individuele start in de 1/2 triatlon.

Dus zondag rond 8u s morgens ter plaatse voor de registratie. Nog fris, zo rond de 13 graden. Al geeft de raceinfo al aan dat de watertemperatuur net boven de 20 graden ligt. Ondertussen komt de zon er zachtjes door en warmt het ook ter plekke wat op. Na de bike check in , en opwarming al joggend langs het zwemparcours stijgt ook de wedstrijdstress. Al moet ik zeggen dat ik dat tegenwoordig nogal onder controle heb. Een stresskakske voor de start past wel nog net in het prewedstrijdschema.

Ik warm ( samen met Arne) op tot net voor de zwemstart en daarna mogen iets het startschot van 10u23 in het water. t Water is donker, heel weinig zichtbaarheid. Groot verschil met Eupen vorige week. Wat mij betreft zeker een nadeel. Niet alleen voor de staat van mijn maag op maandag ( effectief dus) maar op deze manier kon ik minder goed in de voeten zwemmen. Dus redelijk goed weg na het startschot en dan was het deze keer een kwestie van heel vaak te oriënteren boven water om toch een iets snellere zwemmer te volgen. t Was wat mij betreft iets meer werken, maar kom toch met een 14 de zwemtijd uit het water.

Dan snel gewisseld aan de fiets, en schoenen zouden we dan wel al fietsen fixen. Door de kasseitjes geraakte ik maar in 1 schoen en door de te lage snelheid val ik op mijn zij. Zit dan vast in 1 schoen, en al een geluk dat ik recht wordt geholpen. Jammer genoeg kost dit mij de aansluiting want ik zie in mijn tussentijden achteraf dat ik in de eerste fietsronden 1'20 zeker verlies ten opzicht van de andere 4 ronden.

Los daarvan zat het gevoel op de fiets wel goed. Ik startte na dat gesukkel zo rond plaats 19 en schuif opnieuw op naar de 7 de plaats. Lekker tegen de wind inbeuken ligt me ook wel. Ik spaar me niet op de fiets , en trap ongeveer dezelfde waarden als in Eupen. Dus laat ons zeggen. So far so good ( die wissel is al vergeten )

In de wissselzone naar het lopen veel aanmoediging van mijn ouders, Christine, maar natuurlijk ook dochterlief. Eens benieuwd wat de beentjes zeggen na 90 km doorknallen.

Meer dan aanvaardbare loopbenen. Als ik het mij goed herrinner kon ik starten aan 3:35 de km. En de eerste km's bleef ik ongeveer dat tempo lopen. Ik geraak zo redelijk snel op plaats 4 . Langs de kant zeggen ze mij dat plaats 3 haalbaar is. Maar wanneer ik ondanks min of meer dezelfde looppace geen meter dichter kwam, leek mij deze plaats behouden een beter plan.

Tijdens de laatste 2 loopronden dan het plan opgevat om met dochterlief over de streep te lopen, dus ik moest ook wel zorgen dat er genoeg marge was om dat te doen. En zoals ik al bij de foto van hier naast op facebook schreef:  "Priceless" misschien dan wel geen podium maar wel een fantastisch persoonlijk moment.

Zonder het goed te beseffen sta ik op dit moment al op een week of 2 van Almere. De aanloop is door deelname aan de 1/2 triatlon licht veranderd, maar ik heb er vertrouwen in dat ik op deze manier minstens even succesvol kan zijn.

Op uitzondering van een korte nachtrust van zondag na de wedstrijd op maandag ( slechte gewoonte), voel ik dat ik wel vlot herstel van mijn wedstrijden. Dus nu nog 2 weken waarin het niet meer de zware volumes zijn. Ik start wel nog in de ballonloop . 10 km loop in eigen stad. Maar dat is ECHT gewoon een training. Als ware het een trainingsloopje. Doe mee voor vzw Bijs, en coach Wim is erbij om de goeie zaak mee te steunen en mij in te tomen. ( echt niet nodig nu )

Ik post in voorbereiding volgende week wel nog iets op mijn blog. Maar t gaat er nu wel heel snel zijn

Gr

Maarten

 

BK Eupen 1/2 2017

Even breken met mijn traditie om mijn wedstrijdverslag in de nacht na de wedstrijd zelf te typen. In de hoop van een treffelijke nachtrust, doe ik het nu al. Hoop doet leven zeggen ze. 

Het weekend begon op zaterdagmiddag. Met mijn pa ( aka den topsoigneur) rond 13 u vertrokken in Sint Niklaas voor een rit van 2 u richting Eupen. Vanaf Antwerpen gedurende 30 minuten serieuze stortbuien, dus wat opgelet in het verkeer. 

Rond 15 u zijn we dan ter plaatse aan het stuwmeer. Veel begankenis want er is om 17 u al een 1/8 triatlon. Dus net nog tijd om te registreren en daarna met Arne samen de fietslus van 22 km ( die we dan in wedstrijd 4 keer rijden) te verkennen. 

Eerste indruk van t parcours is niet echt lastig, wel 1 gevaarlijke afdaling. Zeker als ze nat ligt en een paar min of meer tricky bochten. Hier ga ik het verschil niet maken in wedstrijd. Maar content dat ik alles gezien heb en daarna richting hotel. Ligt op een km of 15 midden van het stuwmeer aan het Lac de la Gileppe. Jaaaaren geleden nog een legendarisch Ardennenoffencief gehad hier op een kamping wat verderop. Toen gingen we wandelen, en 's avonds dronken we wat gerstennat. In het bijzijn van een hoop maffe Hollanders. 

Dan is het Ardennenoffencief van dit weekend toch wat anders. Op het menu: Zondagochtend 10 u start van 1.9 zwemmen in stuwmeer van Eupen, 4 * 22 km fietsen redelijk selectief, en 21 km grotendeels offroad lopen. Zaterdagavond ging het licht dus gelukkig tijdig uit.

Goed op tijd in Eupen zelf, alles klaargezet in wisselzone 1. Relax de fiets geprepareerd en dan wat op het graspleintje achter de speaker met wetsuite aan blootvoets opgewarmd. Ik zie Arne en nadat hij me hielp om mijn wetsuit aan te trekken dacht ik als laatste mijn badmuts over mijne kop te trekken om zo raceready te zijn. 

T is dan 9u45 en blijkbaar heb ik ergens onderweg mijn badmuts verloren. Ik loop vlug naar de info, blijkbaar moet ik een badmuts hebben om te starten. Maar die mens zei om daar 10 minuten te wachten en dat kwam wel in orde. Niet echt beste plan, dacht ik. Hij begint daar wat te rommelen in een vuilnisbak naast hem en tovert een badmuts ( van gisteren denk ik) tevoorschijn. Ik al in triomf dat ik mag starten en ondertussen roept de speaker af dat hij mijn badmuts heeft. Dan toch al eens vernoemt vandaag. t Begint hier goed Cool

 

Het water is goed te doen, vind ik. Ik leg mij ergens op de eerste rij, en probeer goed te starten. Al redelijk snel vind ik de voeten, waarvan ik denk dat ze een prima tempo voor mij zijn. Ik zwem even naast en merk dat het teveel moeite kost om ervoorbij te gaan. Dus kies ervoor om in de voeten te blijven. Een exacte tijd en plaats heb ik nog niet , maar hoor dat ik ongeveer 40ste uit het water ben. 

Eerst moeten we even stijl bergop lopen en na een behoorlijk vlotte wissel de fiets op. Fietsbenen zitten al een tijdje goed, en ook vandaag kon ik van in het begin goed tempo maken. Ik kan zo toch een mooi aantal plaatsen opschuiven. De afdaling , die wat gevaarlijk is, ligt eigenlijk enkel in de eerste ronde nog een beetje nat. Daarna was het goed te doen. Enkel Kenneth ( die later toch weer knap 3de werd) moet ik laten rijden. Voor de rest is mijn inhaalrace mooi ingezet. Ik denk dat ik ongeveer 10 of 11de van de fiets binnenkom. Even zien hoe de fietsproef heeft ingehakt op de loopbenen. 

Direct den bos in, naar beneden en offroad. Zorgen dat we de voeten niet opslagen en tempo maken. Ik loop al een tijd met stryd powermeter en voor het eerst in wedstrijd echt wel meerwaarde. Gpssignaal kwam toch niet goed door de bomen en door het parcours ook moeilijker te pacen. Dus vooral bergop keek ik naar mijn wattage , en der zat van ronde 1 - 3 niet super veel verval op . 

Na iets meer dan 4u wedstrijd kom ik zo mooi 7de binnen. Een opsteker , en lijn van Aarschot wel doorgetrokken. Dus kan ik nu doorwerken en ik tank weer wat vertrouwen bij voor Almere. Volgende week actieve recup daarna laatste rechte lijn. 

#roadtosubnine

Gr

Maarten 

Triatlon Aarschot 2017

Op schema. Zoals gebruikelijk deze nacht na een wedstrijd weer weinig slaap. Maar ik kan zeker terugblikken op een geslaagde wedstrijd gisteren. 

Startschot was voorzien om 13u. Met Sybren, Pieter ( ploegmakkers) en Mario ( bevriend triatleet, die leerde kennen in Lanza dit jaar) bollen we met de fiets op een gezapig tempo iets na 11u richting zwemstart. Die lag een km 11 verder dan het wedstrijdsecretariaat. Ideaal als opwarming dus.

Ginds alles zoals gebruikelijk klaar zetten en dan richting zwemstart stappen. Voor de start nog wat aangename babbelkes gedaan. Sfeer is good. Stressniveau valt goed mee, deze wedstrijd dient vooral om even te checken hoe het gaat.

Concept van Aarschot is: 2 km zwemmen, 60 fietsen op behoorlijk pittig parcours en 15 km lopen op wederom een lastige 5 km lus. Dus iets tussen kwart en halve. Explosief , maar ik heb hier al 2 keer gestart en vind het op alle vlak een leuke wedstrijd. 

Fast forward naar 13u. Start vanop het strand. Voeten uit het water  ( blijkbaar heel belangrijk voor de refs). Eerste lus van 500 meter zwemmen, voel dat ik toch redelijk goed weg ben, na deze eerste lus moeten we al even uit het water. Ik probeer net voor die exit klein gaatje dicht te zwemmen en daarna op het land de rest van dat gaatje dichtsprinten. Ik loop nu eenmaal beter dan ik zwem dus het lukt me net om aan te sluiten. Wel effe stevig op mijn adem getrapt en dat moet ik toch even bekopen. 750 meter is volgende lus, tegen dat we bijna aan land zijn kom ik zowat door en herhaal ik vorige tactiek. Effe stevig doortrekken en opnieuw start van derde ronde lekker op de adem getrapt. Ik had dan ook het gevoel dat ik redelijk goed gezwommen had. Achteraf bleek dat ik iets boven 34 min zwom. Blijkbaar was het dan ook een pak meer dan 2000 meter. Ook wel te zien aan de andere tijden. 

Ik spring de fiets redelijk vlot op als 16de. Even kort gesukkel met de schoenen en de hartslag gaat nog lekker hoog. Dan maar tempo zoeken op het eerste stuk van 11 km , vlak langs de vaart. De wind zat goed, want zonder echt hoge wattage te trappen zit ik continue lekker boven de 40. Ik win al enkele plaatsen. 

Centrum Aarschot binnen, vanwaaruit een lus van 16 km start. Verkenning had ik door vorige deelnames niet nodig. Net na het centrum wacht een pittige eerste klim. Toch even terugschakelen, om hem boven direct terug op de grote plaat te gooien. Er zat wel wat kracht op de beentjes gisteren. 

Ik rij de 3 rondes ongeveer op zelfde tempo denk ik. Goed gevoel , spaar me ook niet voor het lopen. We zien wel wat de benen nog waard zijn dan. Ik schuif zo op naar een 5de plaats.

Centrum Aarschot kwamen we binnen met een groepje van 4. Ik loop die eerste 2.5 met redelijk wat zijsteek. Bummer voor was is dat er een steile klim zit in de eerste 2.5 km. Derna kort naar beneden en terug vrij stijl omhoog. Niet ideaal om steady pace te houden. Mijn gevoel was dan ook dat het lopen niet zo goed ging. Eerlijk gezegd, ik kon wel redelijk goed zelfde tempo blijven lopen. Ik moet 1 iemand voorlaten gaan van Atriac. Hij werd uiteindelijk 4de. Ik behoud zo de 6 de plaats, en loop met 58' 36" achteraf gezien wel nog een goeie tijd. t Gevoel was dus niet super, maar het parcours zit daar wel voor iets tussen. 

Conclusie: Goed op schema, klaar voor nog enkele zware weken. 6 augustus nog BK 1/2 triatlon in Eupen. Daarna normaal fietsen in trio Deinze en dan zal het snel 9/9 zijn. Challenge Almere. t Vertrouwen zit goed !

Proficiat nog aan alle medeploeggenoten Marc, Sybren, PJ, Pieter, Femke en Hannes Bonami in Bolton. Christian Meuser deed er gisteren nog een efforke voor ne 17 keer Kona. Straf ! 

Gr

Maarten 

 

 

 

Ironman Lanzarote 2017

Zondagmorgend 21 mei, 3u05 s nachts wakker worden. Minder goede tradities zijn er ook om in ere te houden. De nacht na een Ironman slecht slapen is er zo ééntje van. 

Meestal profiteer ik er dan van om mijn gedachten nog eens over de wedstrijd te laten gaan en dit even op mijn site te zetten. Vamos, animo !

Een goeie 24 u terugspoelen naar zaterdagochtend 20 mei. Om 4u gaat zoals het bij de meeste triatleten gepland staat de wekker af. 3 u voor de wedstrijd, en we weten ondertussen wel al min of meer wat te doen op racemorning. Starten met een halve litter ors van sportscontrol, cakeske sjokvol suiker ( maar wel licht verteerbaar), en zonder meer detail poging om het badkamergedeelte ook succesvol af te werken. 

Mijn pa en ik zitten hier in een kamer aan het water, op een 1.5 km van de start. Stressniveau check, ca va nog. Vooral eigenlijk zin om te beginnen en dat vind ik toch een goed teken. Trainingen van afgelopen weken stelden me ook gerust dat ik ambitie mocht hebben. 

Tegen iets na 5 u ging de wisselzone open waren we ter plaatse. T is nog donker, maar er moet niet zo veel meer gebeuren. Bandjes oppompen ( als je dat de avond ervoor doet, risceren die te ontploffen ) gellekes en sportdrank op de fiets, en wetsuit aanwurmen. 

Zo gaat de tijd toch goed vooruit, en voor je het weet ben je op minder dan 1 u van de wedstrijd. Meest stressie deel van het hele gebeuren, adrenaline pompt. Ik smijt mezelf kort in de zee als opwarming en afleiding. Nog wat rondlopen op het strand ter opwarming en eigenlijk ook ter afleiding. En dan naar de vakken voor de start. De pro's staan eerst, daarna de awa ( beloningssysteem van Ironman voor wie vorig jaar meer dan 1 keer zijn portemonee opentrok en meedeed) en dan ingedeeld erachter op basis van verwachtte zwemtijd. 

Nog kort babbelen met andere triatleten en dan enkele minuten voor de start in stilte wachten op het strand. Enkele seconden voor de start staat iedereen in sprinthouding klaar, kuiten opgespannen en om stipt 7u gaat het startschot...

De eerste boei ligt na minder dan 200 meter dus daarvoor is het wel even chaotisch. In posities kan ik dat altijd moeilijk inschatten, maar denk wel dat ik goed weg ben. Af en toe wat gevecht in het water, wat trekken links en rechts. En halverwege de eerste ronde van 1.9 km een klop op mijn zwembrilleke, zonder erg wel. Op 1.9 km komen we 50 uit het water op het strand gelopen om dan aan lus 2 te beginnen. Ik geraak redelijk goed in ritme en volgens mij zwem ik beide lussen min of meer aan zelfde snelheid. Na goed 57 min kom ik uit het water. 

In de wisselzone heel kort gesukkeld om de wetsuit over de chipband te trekken. Ironman had er niets beter op gevonden om voor deze editie een soort van enkelband te gebruiken ter vervanging van de traditonele chiphouder. Meer dan dubbel zo groot, onhandig en dan werkte in België blijkbaar de tracking niet. Afvoeren dus. 

Maar al bij al goed vertrokken op de fiets. Hartslag zit redelijk hoog na de wisselzone. Combinatie met wattage proberen om te laten dalen en vanaf eerste km's begin ik met drinken en eten. Op het buffet vandaag een combinatie van bars, gels, fruitgums, zouttabletten en sportdrank. Jummie ! 

Ik geraak toch snel goed in ritme steek al enkele triatleten voorbij en dan na een km of 13 - 14 ( iets te bruusk ?) overgeschakeld van kleine naar grote plateau. Mijn electronische shimano weigert dienst en kan enkele vooraan verleggen. Achteraan niet meer. Ik stop een 2 tal keer om te kijken, ondertussen zoeven de triatleten mij voorbij. Op de hellingen sta ik ver stil, want fietsen zonder te schakelen is in Lanza niet het beste plan. Maar ik fiets door, zo een 10 - 15 min , terwijl ik veel posities verlies. Ik hoopte aan de wisselzone op 20 km een bikemecanic te treffen. Maar dat was tevergeefs. Stop nogmaals aan de kant en als bij wonder passeert de wagen met support. Die mannen regelen dat op enkele minuten. Of hoe winst en verlies zo kort bij elkaar kunnen liggen. DNF ( did not finish passeerde kort ervoor in mijn gedachten ) 

Eens terug vertrokken ging de gas open. Zeker het eerste deel tot km 90 iets te veel gegegen. De adrenaline van de verloren tijd heeft het gezond verstand een beetje weggeduwd. Maar anderzijds moest ik natuurlijk wel een beetje risco pakken om terug vooraan te geraken. Ik krijg een beetje een klopje in het laatst deel, want zoals iedereen was daar eerder meewind verwacht. Nu blies die eigenlijk redelijk op kop. Not part of the deal, maar er is maar 1 weg en die is vooruit. Verstand op nul, stampen en laatste km's krijg ik terug een beter gevoel. Op naar de wisselzone !

Ondertussen is de zon fel beginnen schijnen, t was het eerste deel van het fietsen beetje overtrokken. Maar bij het begin van de marathon zitten we toch al aan stevige temperaturen ik dacht van rond de 28 graden ( das volgens mij in de schaduw). Voor de marathon even de sanitair in. Liever ervoor dan tijdens, en na redelijk vlotte wissel start van de laatste 42 km. 

Ik denk dan rond positie 45. Maar op zich weet ik dat in wedstrijd zelden. Het tempo is niet 100 procent zoals gedacht maar dat is dan voornamelijk door het harde werk op de fiets. Toch een aanvaardbaar tempo, want het fietsen heeft er bij velen ingehakt. Ik schuif op zonder me echt super te voelen. 

En waar ik van overtuigd ben: t is echt wel een mental game. Vandaag had ik nooit echt gevoel dat ik door een muur kon lopen maar ik ben wel redelijk goed blijven gaan. Na km 10 ongeveer beginnen samenlopen met iemand die net iets te snel liep op dat moment. Ik wist dat dat niet echt perfecte pace was, maar gezien de tegenwind toch prima om in zijn wiel te plakken ( Nike wereldrecord poging gewijs he) Zo schuiven we beiden op maar na een km of 20 besluit ik dat ik hem beter kan laten lopen om toch eigen tempo te houden. 

De hitte verplicht om maximaal te drinken, blijven eten en drinken hoewel waarschijnlijk iedereen op een punt komt dat de gels en zoetigheid bijna letterlijk uit de oren komen. En zout niet vergeten. Voor de rest verstand op nul, pace zo goed mogelijk houden en gaaaaaan !

De gedachten gaan af en toe naar thuisfront, waar vele support van vrienden familie en natuurlijk mijn gezin mij stuuwt richt finish. We naderen De eerste lus, na 30 km draaien we een eerste keer in Puerto del Carmen en moeten er nog 12 km gelopen worden. De verleiding om te stoppen met zoetigheid weerstaan en gels blijven nemen. De zon doet in de laaste km's traditoneel zijn werk en ik begin te tintelen in mijn armen. Maar no stress, dat heb ik altijd in deze omstandigheden. Keerpunt, nog 6 km te gaan. Niet meer afgeven, te hard voor doorgegaan. Na 40 km terug in Puerto del carmen, het vet is van de soep maar ik hou mijn tempo redelijk. 

Het Ironman tapijt ligt klaar en daar is dan de finish !!!! Al bij al zeer zeker tevreden, maar sta mij toch toe om een kleine bedenking te maken. Ik verlies om en bij de 10 minuten met die problemen en wordt daarmee nog heel mooi 22ste overall en 4de in mijn agegroup. Zonder dat tijdsverlies en met wat meer verstand op de fiets zat er wellicht toch wel wat meer in. Maar uiteraard onthoud ik het positieve en ik ben ervan overtuigd dat ik sterker ben nu dan in oktober. 

Dus met goedkeuring van het thuisfront ga ik wellicht sebiet mijn slot ophalen om toch mijn kans te wagen in oktober in Kona. De lat ligt hoog, I know. Maar zoals ik zei, t is een mental game en niet meer dan dat :)

Bedankt voor alle support an iedereen die me volgt in België en daarbuiten! Dank aan aan gezinnetje en familie voor het begrip en steun, opa voor de companie ter plaatse. Wim van de Wiele voor de coaching, hij blijft me helpen om die stappen vooruit te maken. LTTD voor de trainingscompanie en ondersteuning, wij zijn het beste team in België !  Team REV voor het herstel bij kleine en grotere pijntjes en optimalisatie. Alle collega's van VTS 3 om mij niet als een complete zot te zien ( alhoewel ? ) Traininspartners in aanloop naar de wedstrijden en al wie ik nog zou kunnen vergeten hebben. 

Merci !!!!!

gr

Maarten 

Ironman Hawaï 2016

Zaterdag 8 oktober 2016, 3u45 's nachts. 1 van de 3 wekkers gaat af, gevolgd door een telefoontje van moesje vanuit België waar het middag is. Zelf was ik gisterenavond tegen 20u gaan slapen en kon ik eerst toch enkele uren vlot slapen, gevolgd door af en toe een 30 - 60 minuten nachtrust. Ik besef onmiddellijk waarom we midden van de nacht uit het bed kruipen: RACEDAY !Cool

 

Sinds Nice, en eigenlijk al stiekem wat van eroor, lang naar deze dag uitgekeken. Goed en vol vertrouwen naar getraind in België en ter plaatse. Volledig klaar voor en dan toch hoop je dat het moment ,waarop je die finish bereikt ,er snel komt. Niet alleen omdat het dan tijd is om te relaxen, maar alleen al om het gevoel van de laatste dag en ochtend voor de wedstrijd kwijt te zijn. Niet extreem zenuwachtig ofzo, maar het zijn momenten waarop je eigenlijk zo goed als enkel met de wedstrijd bezig bent. Hoe zal het verlopen, wat als dit en wat als dat, enz... Dus : Let's get it on !

Ik ben klaarwakker, eet mijn netjes gebakken sportcake met speculaassmaak en drink een zoutoplossing ( ik verwacht een beetje te zweten). Ik smeer wat antiwrijvingsproduct en doen alvast onze wedstrijdtenue en timing chip aan. Alvast al eens proberen om naar t wc te gaan, maar hier voorlopig nog geen beweging :). De gewone kleren gaan boven het wedstrijduniform en zo stappen we een meter of 100 verder naar het verblijf waar collega triatleet Luc Smet met zijn supporters zit. We waren afgesproken om samen naar de wedstrijd te rijden. 

Een 15 a 20 minuten later staan we op een parking in t centrum. Ik krijg nog telefoon vanuit België met een laatste peptalk van mijn vrouwke en dochterlief. Naar beneden te voet op Alii Drive. t Is uiteraard nog donker, we zijn rond 4u45 in de ochtend maar het zwermt al van de triatleten die staan te popelen om te beginnen. Samen met de Luc richting de bodymarking ( aanbrengen van kleeftatoe) en daarna weging. Alles wordt door de organisatie vlot geregeld en ik schat dat we er op een kwartierke wel door waren. Iets na 5 u staan we aan de fiets... Bandjes op druk zetten, fietscomputer bevestigen,gels en repen aan de fiets, bidons opvullen. Alles zo relax als in deze situatie mogelijk, de adrenaline begint toch lichtjes te pompen. Ondertussen was nu ook mijn eten naar beneden kunnen pompen en dus was het tijd om te gaan aanschuiven in de rij voor traditoneel pre race kakske. Voila, niet te lang moeten aanschuiven en mission compleet. Zo begon nu ook stilaan de zon er door te komen. Tijd om de fiets achter te laten , de kledij waarmee we binnenkwamen af te geven en ook onze super speedskin van Zone 3 aan te doen. 

Ondertussen kom ik toevallig Bart Schrooyen en Bert Martens tegen. Iets later sluit ook Christopher Loose aan en zitten we met  4 agegroup belgen samen te wachten op de start. Alle 4 met ongeveer dezelfde ambitie, rond 6 u s ochtends op de grond voor de start van de Ironman Hawaï. Funny. Iedereen spreekt er ook over om ongeveer in dezelfde buurt van elkaar te zullen starten in het zwemmen. Een helicopter en drones vliegen boven, t circus gaat ver beginnen. De pro's ( met 60 tal) mogen in het water. t Amerikaans volkslied wordt met theatraal gezongen. Al die Amerikanen recht, veel show allez. De tijd gaat zo wel goed voorbij en om 6u25 mogen de profs na het kanonschot hun wedstrijd beginnen. 10 tal minuten later is het aan de vrouwelijke profs. 

Rond 6u35, 20 minuten voor de wedstrijd, mochten of moesten wij dan al in het water. We staan nog even op het kleine strandje maar al snel worden we gedwongen om naar de startlijn te zwemmen. Die wordt door vrijwilligers op een surfbord aangetoond. Je moet dan zelf kiezen waar je ligt. Ik koos om op de 2de rij in het midden te starten. Dus daar liggen we dan zo eenn 20 tal minuten op voorhand te watertrappelen. 

Voor ik het goed besefte, was het moment aangebroken. Om 6u55 wordt het kanonschot gegeven. De zwemstart is redelijk pittig. 400 - 500 meter is het doorrammen zonder te veel na te denken. Enkele slokken zeewater binnen hier en daar wat contact met andere deelnemers maar al bij al was ik goed vertrokken. Na de dit eerste gedeelte heb ik geprobeerd om hier en daar nog wat op te schuiven door een 3 a 4 keer een klein gaatje dicht te zwemmen. En voor de rest natuurlijk maximaal in de voeten van een deelnemer voor mij. En zo zwem ik op goed gevoel tot aan het keerpunt rond een grote boot, nadien besluit ik om deel 2 zoveel als mogelijk in de groep ,waarin ik was beland, te volgen. Hier en daar is er een kleine versnelling maar ik laat anderen het tempo bepalen en volg het pak. 

58' en wat seconden later komen we al uit het water. Heel sterk van mezelf vond ik. Maar ik was zeker niet de enige met een goeie zwemtijd wat de wisselzone zat letterlijk vol. De stroming zal goed gezeten hebben en het was niet meer dan 3.8 km deze keer. Rechtstaand steek ik dan mijn zwemmuts, brilletje en speedskin in de fietszak en loop ik naar de fiets. 

Vlug op de fiets en klaar voor 180 km knallen. Van in het begin probeer ik mijn gedachten er goed bij te houden en te eten, drinken en de meterkes te controleren. Iedereen fietst hard omhoog en omlaag op Palani Road. Iedereen heeft er dan ook veel zin in. Maar ikzelf ging me dit jaar wel niet laten vangen. Vanaf we de Queen K highroad opdraaien probeer ik mij zeker aan het vooropgestelde plan te houden. Het eerste uur staat de wind in het voordeel. De snelheden liggen bij iedereen dan ook heel hoog. Een logisch gevold is dat de agegroupers gaan 'samenklitten'. Ikzelf zit niet in de grootste groep, maar achteraf hoor ik kritieken waarbij er letterlijk van peleton vorming wordt gesproken. Om dat te vermijden moeten ze waarschijnlijk 1. meer scheidsrechters plaatsen en 2. een systeem met rolling start overwegen. 

Maar dat brengt me te ver. Mijn eigen wedstrijd dan. Ik zit met andere woorden in die eerste 90 km met een goed gevoel, maar wel in een grote groep. Redelijk hatelijk, maar ervan volledig wegrijden is geen optie, mij laten afzakken ook niet. t Is een zaak van heel alert zijn en er kruipt wel wat energie in om alleen al in de juiste toegelaten zone van 12 meter afstand te fietsen. Ik durf wel te schrijven dat ik dat maximaal geprobeerd heb. Af en toe worden er eerder willekeurig een aantal kaarten door de scheidsrechters gegeven. Hiervan blijf ik, volgens mij terecht, gespaard. 

Vanaf km 90 verandert de situatie. Na het keerpunt in Hawi werden de groepen ( althans rond mij) veel meer geschift onder invloed van de temperaturen, wind en parcours. Om die laatste factoren min of meer in te schatten: exact weet ik het ook niet maar... Temperaturen van plus 30 graden, wind in terugweg vaak in de zij laatste 30 km zo goed als op de kop en parcours heeft in totaal toch ook 1700 hoogtemeters dus niet echt volledig vlak.

Ieder min of meer voor zich dus. En in deze situatie voelde ik mij prima en ik slaag er in om het tweede deel ( althans volgende de wattage) even hard te fietsen als het eerste. Na 4:54 kwam ik bij deze toch zware fietseditie, van de fiets. Tijd voor de marathon. 

Net na de wissel zie ik alvast de papa, Ignace en Maxime. Het loopparcours is simpel maar ook mentaal ne zwaren. Eerst 8km op en af Alii Drive ( golvend op en neer), dan stijl omhoog via Palani Road naar de Queen K, en daar een dikke 10 km op en af naar energy lab. De ingrediënten van de marathon zijn zowat dezelfde van het fietsparcours. Dus opnieuw hoge temperaturen ( persoonlijk vind ik dat ge dat in verhouding veel meer in het lopen voelt) , redelijk wat wind die somige stukken lastiger kan maken dan ze lijken, en een golvend parcours. 

Het lopen doe ik al langer op gevoel. Met andere woorden, ik weet welk tempo ik ongeveer kan en wil lopen. Elke km kijk je dan eens wat de polar gps aangeeft en dan hoop je dat het gewenste tempo is. Lichtjes bijsturen kan dan, zonder te overdrijven. De eerste km is het dan altijd wat afwachten wat de schade van het fietsen is. Hoe zullen de beentjes reageren. Coach Wim had mij er wel nog aan herrinnert dat den eerste km lichtjes bergop gaat, dus niet panikeren als ik niet onmiddellijk het gewenste tempo had. Hiermee rekening houdend, en met het feit dat het gevoel best ok was wist ik dat het goed zat. 

Komt er nog eens bij dat ik van in het begin mede agegroupers en uitzonderlijk af en toe zelf profs ( mannen en vrouwen) kon oprapen. Dus 'Tjief, Tjaf. Iedereen er af !' ( Quote van teammate Sam)  Cool 

Tik tak, mentale spellekes spelen. Luisteren naar de cadans, denken aan de support thuis , leuke momenten. Alles wat je wilt en kan bedenken om de tijd te laten vooruit gaan. Maar ook wel, focussen: eten, drinken, verfrissen met ijs en water en sponsen, de eigenvbevoorrading en van de organisatie maximaal gebruiken. Maar vooral blijven gaan...

Ik passeer km 16 terug aan de start. Ik weet dat ik sterk aan het lopen ben en voel nog geen verval. Op die moment kan ik ook nog lachen, publiek wat opjutten. Dit zit goed. Ignace roept mij toe dat ik 2 de loop in agegroep. De mentale boast hiervan lijkt me zelf even te helpen om niet volledig het gevoel te hebben dat we Palani Road moeten opkruipen. Even goed zeg ik direct tegen mezelf en Ignace dat ik me aan het plan houdt. Eigen race, en zien waarmee we daarmee uitkomen. 

De km's beginnen in stillaan in de kleren te kruipen. Mentale spellekes blijven verder duren eigenlijk zelfde gevoel als hierboven beschreven maar de benen doen stillekes aan meer en meer pijn. Zo langsaam aan lopen ze vol. Met zuur dan. Het stuk naar Energy Lab wordt vooral door de wind zwaar, eindelijk mogen we dan na ongeveer 26 km richting dit legendarische keerpunt afdraaien. 

Ergens tussendoor staat er een Spanjaard langs de kant over te geven. Ik loop met hem ongeveer 6 km op en af. Hij stopt uitvoerig aan elke bevoorrading , maar loopt echt te sterk. ( Zij finishlooptijd was denk ik 2u54 en dat is gigantisch in Kona). Dus laat hem wijselijk zijn ding doen en ik het mijne. Keerpunt aan energy Lab. Ik neem massaal veel ijssponsen aan dat deed soms echt deugd. 

Nog een km of 12 voor we het stuk omhoog moeten lopen terug naar de Queen K. Wie echt tijd heeft, die zet even de plaat 'Highway to Hell' van AC/DC op om het laatste deel van dit verslag wat extra cashet te geven.

Ik besef ondertussen heel goed dat ik in staat moet kunnen zijn om de grootste sportpresatie van mijn carrière neer te zetten. Dus voor die laatste km's prent ik mezelf in om dit nu niet meer te laten schieten. Hiervoor heb ik 10 jaar keihard gewerkt. Dan nog eens het besef dat een massa mensen thuis ( gezin, familie, ploegmakkers, vrienden, sympathiesanten, Sint-Niklaas en heel België) dit op de voet volgen. Een recent dramatisch geval van kanker in mijn naaste omgeving... Ik voel mijn verzuring niet. De gigantische adrenaline stuuwt mij naar eindmeet. Nog 2 km, t is binnen. Ik weet via supporters aan de kant dat ik 5de agegrouper overall ben. Ik zie nog een 4de lopen en versnel. Passeer belgische supporters en neem een vlag aan. Ondertussen lopen we ( de 4de agegrouper en ik) volgens mij netjes onder de 4min/km richting streep. Ik nader maar slaag er net niet meer in om hem te pakken. 

Voor een verslag van de laatste dagen Kona en de ceremonie, verwijs ik naar mijn dagboek. Meer foto's volgen als ik ze heb. Maar voor de emotie , t gevoel en gedachten bij de finish laat ik de foto's hieronder voor zich spreken. 

Maholo iedereen !!!!!!!!!!!!

Maarten 

 

Triatlon Deinze 1/2

Baaaaam - 6de ! Veel meer had ik niet in eerste reactie zondagavond. Goed resultaat in België : Check !  

Na maandag te starten in BK te Izegem, nu al meer mijn ding. Zaterdag was ik nochtans zoals waarschijnlijk veel deelnemers het weerbericht meermaals aan het opvolgen. Zaterdag zelf viel het beter mee dan voorspeld. In Sint Niklaas bleef het overwegend droog, en zelfs af en toe flauw zonneke. 

Ik had afgelopen week wel lichtjes twijfels om eerlijk te zijn. Over mijn huidige conditie eigenlijk niet, maar toch bleef ik wat hinder hebben van mijn rechteroor. Kort bij specialist gepasseerd en mijn gehoorgang was blijkbaar toch nog steeds wat lichtjes geirriteerd. Hij raadde me aan om na Deinze dan een dag of 3 zwemmen te vermijden en met antibiotica druppels een weekje vol te houden. Dan doen we nu, en het komt volledig in orde.

Zondag zelf dan. Het gehoopte betere weer, bleef jammer genoeg achterwege. Zoals ik ergens las werd het een flandrien editie van de 1/2 triatlon van Deinze. 

De start was voorzien om 10u23. Dus ik probeer goed op tijd aanwezig te zijn. Regenvestje was zelf nodig om naar het secretariaat te gaan. Ik schat dat het een graad of 13 - 14 was om 9u s ochtends en dan nog eens redelijk harde regen. Het zal de daginschrijvingen niet ten goede gekomen zijn. 

Nu ben ik zelf meer fan van +25 graden, maar we moeten het nemen als het komt. Ter hoogte van het secretariaat ontmoet ik zowat iedereen van mijn ploeg LTTD. De sfeer is goed, hopelijk kunnen we hier een collectieve sterke prestatie neerzetten. Want dit is een thuismatch, Deinze is als stad sinds dit jaar de D in LTTD. Leie Triathlon Team Deinze: we gaan ons vandaag laten zien. 

Dan hebben we nog tot 9u30 tijd om in de regen alles in de wisselzone klaar te zetten. Nadien van de regen in de drop ( en omgekeerd) richting de start, die ligt 1.9 km verder. 

Zowat alle atleten schuilen eerst onder een brug op 100 meter van de zwemstart. Op zo een 15 minuten van de start is het echt stevig aan het regenen. Maar nat moeten we toch worden, dus enkele minuten voor de start liggen we op de eerste rij klaar voor de zwemstart. Watertemperatuur rond 21 graden valt heel goed mee. 

Goeie start, en dan traditioneel zoeken naar goeie voeten. Gezocht en gevonden. Lucky me, zo zwem ik naar mijn doen opnieuw goed zwemnummer. 24:12 voor 1.9 km is goed , en ik wissel ongeveer gelijk met team makkers Jan en Ruben. 

De fiets op. Klaar voor 4 keer 22.5 km. Ronde 1 ligt nat, dan even droog om dan in ronde 3 weer een stevige regenbui te verwerken. Het maakte het fietsen toch wel beetje tricky, zeker veel draaien en keren. Op de markt van Deinze ook kort stukje kasseien. Later hoor ik dat Jan en Femke jammer genoeg te val kwamen. 

Mijn eigen fietsnummer is heel goed. Ik schuif op van ongeveer positie 24 naar positie 10, en in de uitslag achteraf zie ik dat ik onbewust elke ronde iets sneller heb gedaan. Ik rij binnen met Bart Borgs, bij wie ik heel te tijd in de buurt zat. 

Vlotte wissel en dan samen beginnen lopen. Ik probeer even zijn tempo te volgen 1 ronde van de 4 rondes lukt me dat. Maar zijn tempo lag toch lichtjes te hoog, dus besluit om op mijn eigen pace door te gaan tot de finish. Zonder zwaar verval slaag ik er in om de finish te bereiken als 6de. Heel tevreden en mentale boost voor wat moet komen. 

t Wordt zowat een constante dit seizoen, maar opnieuw collectieve sterke prestaties van heel het team. Geen riscico om iemand te vergeten, dus congrats voor iedereen en veel beterschap aan Jan en Femke !

Deze week is er een relatieve rustweek om dan daarna te beginnen aan 3 zware trainingsweken. 

t Begint er zeer goed uit te zien

gr

Maarten 

 

Triatlon Aarschot 2016 - WAT ALS

Wat als : mijn kat een koe was. Dan kon ik ze melken. Wat als: die belgische voetbalploeg triatleten waren? Wat als een wedstrijd altijd 100 % verloopt zoals gewenst? Ik kom hier later op terug.

Zondag stond mij eerste competitie sinds Nice op het programma. Laatste weken waren niet zo zwaar en dit deed mentaal en fysiek wel even deugd. Bijgevolg fris aan de start van de Powerman in Aarschot. Op het programma zondag: 2km zwemmen/ 60 fietsen / 15 lopen. Unieke afstand op een zwaar parcours. 

Aangekomen rond 11u stond ik bij het aanmelden aan het secretatiaat wel effe verbaasd. Blijkbaar moet er vanuit de federatie iets fout gelopen zijn, waardoor ik niet tussen deelnemerslijst stond. Ik kon gelukkig deelnemen met iemand anders zijn startnummer. Achteraf ook proper gecorrigeerd. 

Na de formaliteiten en de schoenen achter te laten in centrum Aarschot, fiets ik richting zwemstart zo een 12 km verder. Meteen ook de gelegenheid om het aanloopstuk van het fietsen te verkennen. 

Alles aan de zwemstart in de wisselzone in orde brengen en dan begeven we ons naar het strand. Dat strandje is door de overvloedige regen van afgelopen weken wel zo goed als verdwenen dus we staan vrijwel direct aan de sanitaire blok. 

Om 13u wordt dan het startschot gegeven. 2 km zwemmen. t Gaat me goed af. Ik volg snelle voeten en zwem voor mij een goede zwemproef van ongeveer 27 minuten. Daarmee kom ik rond de 26 plaats uit het water geloof ik. Redelijk vlotte wissel en off we go !

Ik rij de eerste keer met tubes. Leuke set met vol wiel en hoge velg vooraan. En t gaat goed vooruit. Na ongeveer 22 km , dan heb ik naar mijn schatting al ongeveer 10 man voorbij gestoken, volgt dan toch even een teleurstelling. Ik rij lek in een put in de weg, en slaag er niet in om de band met spuitbus te herstellen. Enige optie lijkt me op dat moment om te voet verder te stappen naar Aarschot en daar de wedstrijd te moeten staken. 

Na enkele minuten rijdt een auto van een medeorganisator naast me en hij stelt me voor om me een voorwiel te lenen. Hij moet er wel nog omrijden 1 km verder. t Schoon parcours om hier te stoppen, zegt hij. Hij heeft gelijk ! Bij deze nogmaals een dikke merci ...

Het wiel wordt gewisseld. Ik denk dat ik ondertussen wel al op positie 100 - 150 hang? Echt geen flauw idee eigenlijk. Besluit om er een goeie training van te maken. Stevig doorknallen op de fiets. Achteraf zie ik in de uitslag dat ik 1u55 deed over fietsnummer. En nu dan. Wat als ? Mijn garmin file geeft een schitterende tijd op het fietsparcours. Zonder die verplichte stop. Maar ik onthou dat de conditie heel goed is, en dat is nu het voornaamste. 

Het lopen dan. Goed, zonder veel meer. Nu wel meer een inhaalrace, het had iets anders kunnen zijn. Ik mis wel sportdrank op het loop ( en fiets) parcours. Al bij al kom ik nog binnen op een 25ste plaats. Achteraf gemengde gevoelens, maar de trainingsdag is goed geweest. 

Next op het programma: nog korter werk nl het BK 1/4 stayer te Izegem. 1/2 Deinze en Dday in oktober.

Wat als alles 100 % verloopt zoals je wenst? Don't know, maar ik hou het voor oktober en als er nog een paar procentjes bijkomen dan kan het er wel eens boenk op zijn

Gr

Maarten 

 

Ironman Nice 2016

I love Nice. Super stad, super sfeer, super wedstrijd. Wellicht speelt ook resultaat van afgelopen weekend een rol, maar dit is hoe dan ook één van de mooiste wedstrijden uit het Ironmancircuit. J' adore Nice :)

Allez, on y va. Wedstrijdverslag van een topdag. Altijd leuk...

Zondagochtend, 3 wekkers gezet rond 4u. Ontbijt binnenwerken bij mij pa op zijn kamer. De avond ervoor succesvol rond 20u in slaap gevallen, dus aan slaapgebrek mocht het zeker niet liggen. De wedstrijdstress valt wel mee. We huren van bij het hotel een fietske, zodat we de Promenade des Anglais relax kunnen affietsen naar de zwemstart toe.

Verplichte nummer voor de start. Vanaf ongeveer 5u15 zijn we daar om bandjes bij te pompen, drinkbussen op de fiets te zetten, en dan aan te schuiven voor een kakske. Weer belachelijk weinig toiletten voor veel te veel atleten, lukt me nog juist op tijd mijn ding te doen. Want om 6u sluit de wisselzone.

Ik begeef me naar het strand, daar moeten we onszelf in een vak zetten. Op basis van de zwemtijd die je zelf moet inschatten. Ik zet me in vak sub 1u02 ( er was geen sneller voor de agegroupers). De 40 gestarte mannelijke pro's gaan om 6u25 van start, een minuutje later de vrouwelijke pro's ( denk met een 15tal). Ondertussen klinkt dat nummer 'The Hum' van Dimitri Vegas en Like Mike ( geloof ik, niet 100% mijn ding. Maar nu bracht het mij prima in de sfeer). t Hek waar we achterstaan gaat open, knal , let's go ! Gas geven, ben goed weg.

Zwemmen zoals steeds wat afhankelijk van de omstandigheden en goede voeten voor mij. Ik slaag er in om te zwemmen achter mannen die net beter zijn dan mij, dus doe zelf heel weinig kopwerk en dat scheelt echt. Nieuwe wetsuite van Zone 3 is beste dat ik tot nu al gehad heb. Echt super. Dus ik kom met 55 minuten uit het water. Voor mij heel goed.

Heb de tijden niet bij mij, maar naar mijn gevoel vlotte wissel. De fiets op en laat mij niet vangen om de eerste 20 km te snel te gaan. Na dat eerste stukje een eerste korte klim, waarvan het in de eerste km toch tot ong 15% steiltegraad gaat. Derna een km of 4 niet meer steil. Goed gevoel, niet overdrijven nu. Brengt me na tussenstuk tot aan col de l' Ecre. 20 km klimmen, maar nooit echt stijl. We beginnen er aan. Denk dat er zo een 10 tal triatleten bij mij in buurt fietsen. Op het moment van de eerste km komt er één van die mannen mij net gepasseerd. Op diene moment rijdt er een scheidsrechter langs en die oordeelt dat dit stayeren was ( in het wiel rijden). Hij fluit en toont me een zwarte kaart. Merde ! Ik probeer nog even te zeggen dat het niet terecht was. Maar trek figuurlijk mijne kak in, en fiets door. Mijne concurrent zegt hem ook nog even dat het onterecht was. Maar heeft gene zin. De col rijd ik goed op, kijk naar vooropgestelde wattage en moet dan boven 5' aan de kant. Van die 10 triatleten die bij in de buurt zaten, kregen er boven 5 straftijd. Een gefrustreerde scheids, wie weet het ?

Nu moet ik eerlijk zijn dat ik er mij toch even moest boven zetten. Het deel na de eerste klim vond ik persoonlijk het minste deel van mijn wedstrijd. Op een gegeven moment vond ik toch terug goeie ritme en ik slaag er in om met 5' straftijd toch binnen te rijden in 5u11. Zie wel nog enkele verbeteringen mogelijk. Maar we zijn content, het wordt zoals steeds beslist in de marathon. 

Dus goeie wissel, wel niet naar toilet kunnen gaan ( want was er al voorbij en ging niet meer teruglopen). De promenade de Anglais op. Veel volk langs de kant en klaar voor 4 keer 10,6 km. Dan is het altijd effe afwachten wat de benen gaan zeggen. Ik tracht de vooropgestelde pace te lopen en ca marche. De eerste 20 km heel vlot. Na 19 km doe ik toch mijn verplichte sanitaire stop. Dat kost mij een 2tal minuten maar voel me veel lichter Cool

 

Ondertussen gezien dat de Voorzitter Christiaan en samen met zijn echtgenote Ria als verrassing er toch zijn. Naast Luc, Sophie en Olivier nog extra support. Natuurlijk ook mij papa Sea en vele belgen. Als je daar geen boast van krijgt, dan weet ik het ook niet. De marathon loopt super, ik vergeet niet te eten en te drinken ( tip van Christiaan :) ) , en probeer ook tijdens de moeilijke momenten door te lopen. Zonder echt groot verval komt de streep steeds dichter bij. You are an Ironman ! De woorden waar je de laatste km op zit te wachten, het blijft zo een bangelijk moment. Maanden gericht trainen vallen als een puzzel in elkaar. Dat lukt uiteraard niet steeds, maar dit was wel zo een dag. Bangelijk !!! Een marathontijd van 2u59 is een pr. Eindtijd van 9u13 is dat net niet, zonder die 5' had ik hem wel. Ik finish 21ste op 2700 deelnemers en ben hier heel heel trots over. 

Proficiat aan de medeteamgenoten. Frederik Van Lierde wordt 4de, op 6 weken na een sleutelbeenbreuk. Onmenselijk sterke prestatie ! Ook een fantastisch debuut op Iromanafstand van Femke Reynaert ! Een 2de plaats in agegroup en 14de vrouw overall.

Ook superpresaties van andere belgen. Vooral Wouter Monchy ( 12de overall) en Seppe Odeyn, maar er waren nog een groot aantal sterke belgen. Hopelijk doen onze voetballers het even goed in Frankrijk ?

 

Na Hawaii had ik vorig jaar gezegd dat mijn bucketlist nog niet vol was. Ik krijg een nieuwe kans om dat daar te gaan waarmaken. Top 100 is mijn doel. It will not be easy, but it 's possible. 

Dus eerst zonder iemand te trachten te vergeten een rondje bedankingen. Eerst en vooral vrouw en kind om me toe te laten om dit te doen. Da' s niet evident , I love you !!!!! Natuurlijk ook mijn ouders en familie die mij heel hard steunen om dit allemaal te doen. 

Sinds dit jaar mocht ik starten onder de vlag van LTTD. Dit heeft mij een enorme boast gegeven in training en wedstrijd. Ik ben er enorm trots op deel te mogen uitmaken van dit team met top ploegmaats, en een fantastisch bestuur. 

Grote verdienste ook voor mijn coach Wim Van De Wielle. De samenwerking verloopt steeds super. De marges worden kleiner, maar toch slaagt hij er in om me nog steeds progressie te laten maken. En ik voel dat er eigenlijk wel nog groeimogelijkheid is. 

Merci voor de zwemtrainingen van Joris Buyl. Niet super veel kunnen gaan, maar t zal dan toch renderen. Natuurlijk ook het team van Rev voor de korte interventies en de begeleiding van de core oefeningen. 

Het bestuur en collega's van VTS 3 om me de mogelijkheid te geven om deel te nemen en om me niet te zot te verklaren. 

Alle vrienden voor het begrip en de steun. t Is best zalig om te zien hoeveel mensen de wedstrijd volgen. 

 

Dus nu even kalm aan. Binnenkort eens samenzitten met Wim om te plannen hoe we het best de rest van seizoen aanpakken. Zodat we in oktober opnieuw top aan de start staan. Die bucketlist geraakt wel gevuld!

 

A bientôt,

Maarten 

 

 

 

 

  

Ironman Hawaii 2015

Aloha ! Zondagochtend 4u15 hier, nacht na de wedstrijd. Traditioneel kan ik dan niet goed slapen, dus maak ik werk van mijn wedstrijdverslag.

Iets meer dan 24 geleden ging de wekker af na een relatief goede nachtrust. Ik neem de auto en vind gelukkig nog een plekje in de buurt van de wedstrijd, waar ik mocht staan. t Is uiteraard nog donker en persoonlijk vond ik het de eerste keer sinds ik hier op het eiland was zelfs redelijk fris. 

Aangekomen, moeten we eerst in rij gaan staan voor de bodymarking. Plaktatouage langs beide kanten met de racenummer. Geeft wel een professionele indruk. Daarna doorstappen, in rij gaan staan voor de wc, zonnecreme en vaseline ( voor alle duidelijkheid tegen het schuren) smeren, banden van de fiets oppompen. Voor je het weet ben je op minder dan 1 u van de wedstrijd. 

Een helicopter vliegt boven ons. De pro s gaan bijna starten ( 25 minuten eerder ). Het Amerikaanse volkslied wordt gezongen en erna gaat hun kanonschot gaat af> Dan merk ik aan de polar dat de hartslag in rust toch al stevig omhoog gaat. Gezonde stress, dat wel. Het Amerikaanse volkslied wordt gezongen. 

We mogen, of moeten van zo een 15 minuten voor de start in het water. De meesten wachten nog heel even op het strand, want eenmaal in het water is het watertrappelend de start afwachten. Ik denk dat ik zo een goeie 10 minuten op voorhand aan de startlijn lig. Ik plaats me ongeveer in het midden op pakweg de 2de rij. En om stipt 6u55 mogen ook wij, de mannelijke agegroupers ons avontuur beginnen.

De gevreesde start lijkt de eerste meters redelijk mee te vallen, daarna wordt het toch traditioneel beetje knokken om een plaats. Voor op elkaar zwemmen, Bij mij is het vooral niet te veel nadenken en gaan. De eerste meters zijn immers redelijk bepalend voor de positie van de rest van de zwem. We zwemmen zo de helft van de zwemproef rechtdoor tot aan een boot, daarrond draaien en dan terug uiteraard. In het tweede deel iets rustiger, dan lijken de posities min of meer bepaald. Ik zwem op een 3 tal keer na in de voeten van voorliggers om de weerstand te beperken. De zee is naar mijn gevoel niet te wild, zou de tijden van de toppers moeten nazien of het een trage of snelle zwem was. Hoedanook, I relaxed the swim, en kom zo met goed gevoel uit het water op 1;03. Voor non wetsuite, in Kona zeker niet slecht. 

Mijn wissel op zich was niet slecht, maar sta 100 meter na de start van de fiets proef toch 1 a 2 minuten stil met een kettingprobleemke. Geen erg, en doet er ook niet veel toe. Wel minder is dat mijn wattagemeter niet accuraat werkt. t Wordt dan maar op t gevoel, en hartslag. Daar hebben we ondertussen wel genoeg ervaring voor.

De temperatuur stijgt ondertussen. Gelukkig is er tijdens het fietsen echt wel genoeg bevoorrading voorzien. Om de 10 mijl ongeveer kan je je dinkbussen vervangen. Mijn voedingsstrategie lijkt ook te werken. De eerste 80 km waren voor mij en de meesten vlammen. Vanaf stuk naar Hawii wordt het toch lastiger. Uiteraard is het de wind, die de boel keihard maakt. Ik fiets goed, maar op sommige stukken is dit toch meer een parcours voor mannen die iets zwaarder zijn. Maar al bij al, meer dan tevreden over mijn fietsen. Iets trager dan 2013, maar dat zal bij bjna iedereen in verhouding wel zo zijn. Bovendien heeft het niet veel zin om te liggen vergelijken. Ik fiets volgens mij 4:58, op dat moment lijk ik perfect op schema

Redelijk goeie wissel en Alii Drive op om de marathon aan te vatten. Ik merk onmiddellijk hoe warm het wel niet is. T gaat direct lichtjes omhoog, dus besluit om die eerste km niet te overdrijven. Vanaf km 2 a 3 lijk ik de goede pace te vinden en begin ik opnieuw wat plaatsen op te schuiven. T is uiteraard nog een heel eind, maar ik hou me voorlopig wel goed aan vooropgesteld plan. Maar dan rond km 17 - 18 begin ik toch wat te crashen. Mentaal heb ik het vrij moeilijk, maar ik blijf heel de marathon lopen. Welliswaar niet aan vooropgestelde pace ( ritme per km), maar onder een loden zon was die maar aan weinigen geven. Ik kqn geen echte vuist maken en moet schade beperken. t Kan natuurlijk niet altijd feest zijn en ik moet mentaal een 3 tal keer bijna letterlijk door een muur lopen om maar niet te stoppen. Uiteindelijk bereik ik Kailua  en die laatste km kunnen we toch precies op adrenaline iets meer. You are an Ironman ! Die mens moet dat ne keer of 2000 ( miss gisteren iets minder ) zeggen, en toch blijft het super cool om te horen. Eindtijd marathon 3u30

Effe eerst rondhangen na de finish en dan op zoek naar Neide en Eduarda. Eerlijk, tijdens die moeilijke momenten af en toe moeten denken aan de kidsrun die we deze week samen liepen. Toen zij zei : Ik ben bijna moe papa ! en vervolgens begon ze telkens terug te lopen. Dan mocht ik toch ook echt niet stoppen, vond ik. 

De eindbalans met wisseltijden is 9u39, 156 overall op 2350 deelnemers en 35 ste in agegroup. Doorgetrokken naar een kwalificatiewedstrijd zou dat wellicht wel goed genoeg zijn voor een ticket voor deze wedstrijd. Dus eigenlijk wel een heel goeie prestatie. Ik blijf een klein beetje met het gevoel over dat mits een goeie marathon top 100 haalbaar was. Maar dat neemt niets weg van het feit dat ik trots ben opnieuw zo een zware inspanning tot een goed einde te hebben gebracht. 

Proficiat aan Timothy Van Houthem, WereldKanpioen in mijn agegroup en eerste belg. Maar vooral aan Wim. Pure klasse, man ! Super veel respect voor de mens en de atleet. Vanavond mag hij het podium op als 4 de in zijn agegroup ! Uiteraard ook proficiat aan alle andere belgen, iedereen met zijn verhaal in de wedstrijd .

Mahalo ( Dank u ) aan mijn gezin en familie om mij hier te steunen en in voorbereiding. Das niet altijd zo evident, I know. Mahalo ook aan iedereen om me te volgen en steunen. t Is hier heel mooi geweest. Die top 100 is voor een volgende keer, nu even bekomen Cool

Tot in Belgie ! 

Maarten 

 

 

 

 

 

Ironman Texas 2015

Jupla ! Net terug van de rolldown van de slots en mijn ticket voor de Ironman Hawaii gaan bevestigen. Ik had nog geen planning voor de rest van het seizoen, maar nu weten we dus dat we in oktober terug mogen starten in het WK te Kona. Love it !

Zoals in mijn voorbeschouwingen schreef weinig tot geen problemen hele winter. Enkele maanden bijna zonder tegenslag, dus mijn trainingen een hele winter samen met mijn nieuwe coach Wim Van De Wiele goed kunnen opbouwen. Samen met het team van Rev training ook gericht gewerkt aan het versterken van mijn rugspieren. 

Dus kon ik vol vertrouwen afzakken naar Houston Texas, waar ik 10 dagen op voorhand aanwezig zou zijn. Ik mocht logeren bij mijn broereman Koerie en familie. Zalige tijd gehad. Het heeft me zeker geholpen om zo ontspannen mogelijk naar de wedstrijd toe te leven. Vanaf maandag voor de wedstrijd kwam ook mij mama, ons moesje, met mij dochtertje Maria Eduarda om het feest te vervoegen. Naast de voorbereidende trainingen dagelijks een uitstapke naar de zoo, kindermuseum, aquarium. 

Dan toch misschien 1 tegenslag en bron van lichte irritatie. Ik ging normaal rijden met een gehuurd wiel van Zipp 808. De dag voor ik vertrok normaal gaan oppikken, maar toen bleek mijn casette niet gepast. Dus kon ik dat wiel niet gebruiken. Er werd dan voor gezorgd dat mijn ma een vol wiel meebracht. Ter plaatse ging ik naar de fietswinkel om dat na te laten kijken en daar bleek dat dan weer niet in mijn kader te passen. 

Ik besloot dan om me er niet verder mee bezig te houden en met mijn trainingswielen te fietsen. Het weer was de dagen ervoor toch ook wat twijfelachtig. Regen, wind. De voorspellingen voor zaterdag zelf waren zelfs kans op onweer. 

Alleszins, de trainingen daar te plaatse verteerde ik goed. Vochtig, warm weer. Ik heb ook in het verleden al mijn beste wedstrijden in warme omstandigheden gedaan. Het was snel vrijdag, de dag voor de wedstrijd. Ik mocht logeren bij vrienden van Koerie en Katleen. Een koppel uit België, Annelies en Anton met hun drie dochtertjes. Zij wonen in de Woodlands, op enkele kilometers van de start. Voelde me er direct welkom, dus ook de laatste momenten voor de start gingen vlotjes. Anton voerde mij zelfs 's ochtends naar de start. Dikke merci !

Zaterdag 16 mei dan. D day. Rond 5u sochtends was ik al ter plaatse. Bodymarking, de fiets nog eens checken. De transitiezakken nakijken. Alles was klaar. Dus afzakken naar de zwemstart. 

Daar al veel beloops. Ik word nog gefilmd door het social media team van Ironman Texas. ( Volgens die mensen zou dat online nog moeten verschijnen). Nog ongeveer 30 minuten voor de start om 6u40. We moeten zelf kiezen waar we ons positioneren. Ik zet mij in het vak met een zwemtijd onder het uur. Het wetsuite wordt niet toegelaten, omdat de watertemperatuur te hoog is. Dus een scherpe zwemtijd zit er dan ( voor mij) niet echt in. 

Startschot gaat mooi op tijd af. Het tradionele gesleur en getrek is er natuurlijk wel bij. Het water is troebel, wat het heel moeilijk maakt om in de voeten te zwemmen. T Gevoel was niet super bij het zwemmen. Maar ik doe gewoon mijn ding en kom zo na 1u03 uit het water. Blijkbaar dan 20ste in mijn agegroup , 150 ste overall

Op naar de fiets. Ik neem mijn tijd om te wisselen. Het weer is gelukkig nog steeds goed. Van het voorspelde onweer nog geen sprake. De temperaturen stijgen naar rond de 30 graden s middags. Ik fiets zoals ik wil fietsen en kijk naar niemand anders. Zo houd ik mij strikt aan de hartslag die ik mezelf had voorgenomen. Kan zonder veel problemen zelfde tempo aanhouden. Er zat toch wel veel wind. ( Als ik mij niet vergis was het toch tot 4 beauford) Maar voelde mij best sterk en fiets 4u50. Op die manier word ik 11de in mijn agegroup, 67 overall. 

Dus wordt het voor mij belangrijk om goed te lopen. Ik doe mijn tradionele sanitaire stop al tijdens km 1, en dan kan ik er echt aan beginnen. Voel me direct super ! Er worden 3 lussen van ongeveer 14 km gelopen. Mega sfeer door een hoop zotte Amerikanen. Tijdens de eerste 2 ronden doe ik lustig mee en dan supporteren ze daar nog veel harder. Echt zalig. Maar de hoogtepunten waren toch elke ronde passeren bij Koerie, Katleen, neefje Fons, petekindje Waldo , moesje en dochterlief Eduarda. Ze stonden er met zelfgemaakte affiches, van ver te roepen. Papa Loe , Papa Loe ! 

Toen ik de eerste keer passeerde zei Koerie me dat ik al 7de liep. Zelden zoveel zelfvertrouwen gehad. Met nog geen 3de gelopen te hebben zei ik hem : 'Ik leg hem !'          ( redelijk plat Sinnekloases: ook wel in het Algemeen Nederlands: ' het gaat lukken')

Ronde 2 dus nog steeds heel vlot, ik passeer de familie op een 4 de plaats ( geloof ik). Bij het ingaan van de 3 de ronde neem ik mezelf voor dat ik het nu echt niet meer wil laten schieten. t Wordt moeilijker, maar ik slaag er in om mijn tempo toch niet te zeer te laten zakken. 

De laatste 3 km begin ik van de warmte dan toch overal wat te beven. Ik kan zeker blijven lopen, voel toch wat vreemde sensaties. Ik weet dat ik dan derde loop. Laatste km hoor ik een toeschouwer zeggen dat er iemand achter me aan komt. Ik probeer echt nog een paar honderd meter te sprinten. De streep lag enkele honderden meter te ver om 3 de worden want ik word nog net ingehaald. Ik loop toch super tevreden naar de streep, waar ik even mijn geluk uitroep om dan net niet tegen de grond te gaan na de streep. Ondersteund door iemand van de organisatie. Koerie dacht dat ik van geluk in de armen viel bij iemand die ik kende. Niet dus Cool De marathon loop ik in 3u10. Zo finish ik in 9u12, 4de in mijn agegroup en 24ste overall in een sterk bezette wedstrijd ( 55 pro's en veel goeie agegroupers, want dit geldde als het Noord Amerikaanse kampioensschap)

De dag erna mocht ik dus langs de kassa om mijn ticketje voor Hawaiï te reserveren. Kreeg er blijkbaar nog een trofeeke. Normaal mocht ik op het podium, maar dat wist ik niet ( In Amerika mag top 5 het podium op). Dus heb ik met Koerie een fotosessie aan het podium gedaan. 

Het rondje bedanken ga ik nu even overslaan om niemand te vergeten. Zolang dat iedereen die me gesteund heeft maar weet dat ik dit uitermate appericeer. Zonder de steun die ik krijg, lukt dit niet ! 

De rest van het seizoen ligt nog redelijk open. Ik heb voorlopig maar 1 nieuwe datum geprikt in oktober. Dan zou ik er graag opnieuw willen staan. 

Have a good one !

Maarten

 

 

Belman 2014

Voor ik mijn verslag van de wedstrijd zelf start, wil ik toch even de reden van mijn deelname kaderen. Na 2 opgaven in Ironman in 2014 ( voor een duidelijker beeld kan je eventueel mijn verslag van Zurich nalezen), had ik mezelf voorgenomen om even een pauze in te lassen. Althans wat competitie betreft.  

Bij dat nalezen van het verslag van Zurich, zou je drastische conclusies kunnen trekken. Maar ik ben niet van plan te stoppen met triatlon, noch met competitie. Wat ik wel van zin ben, is het nu alvast even rustiger aan te doen. Ik wil komende maanden wat minder focus leggen op het competitieve aspect, wat meer van de sport genieten zonder daarom de nadruk te leggen op een kwalificatie voor Hawaï. In dat opzicht doe ik nog steeds mee met de Ironman van Texas in mei 2015, wat ik combineer met een familiebezoekske aan broer Koerie en familie.  

Dit gezegd zijnde, begon ik enkele dagen na Zurich toch te spelen met de gedachte dat het zonde was om mijn pauze al te nemen met deze topconditie. Ik had maanden goed kunnen trainen, en zeker in Zurich pech gehad vanwege die oorontsteking. Daarom nam ik het besluit om nog een week of 3 door te trainen tot het BK 1/1 ' de Belman' in Robertville. Van vorig jaar kende ik het parcours nog, en wist dat het straffe kost zou zijn.  

t Was al enkele weken slecht weer geweest ( op het moment dat ik dit schrijf begint hier net een periodeke nazomer.), en ook de dag van de wedstrijd was het niet goed voorspeld. De ochtend van de wedstrijd kort op voorhand in het water. 16 graden, dat is voor lange afstand zeker niet te warm. Maar eigenlijk heb ik er op dat moment niet echt last van gehad. Exacte tussentijden heb ik niet, maar ik schat dat ik net iets meer dan 1 u zwem en kom zo ongeveer 12de uit het water.  

Dan begint het fietsen. Direct een lichte regenbui , maar we starten bergop dus tegen dat de afdaling begint ben ik goed opgewarmd. T is een hele dag een afwisseling van korte buien, effe droog, stortbuien dus om den duur was ik echt zeikenat. Eigenlijk had ik er niet zot veel last van. Het blijft een schitterend parcours, ondanks het feit dat er hier en daar slechte banen zijn en een stuk met wegenwerken. Bovendien was het soms opletten voor wagens op het parcours en waren de seingevers in de eerste ronde nog niet overal aanwezig. Tot daar rondje opbouwende kritiek. Zo een organisatie is echt niet evident, bovendien zag ik al wat verbeteringen ten opzicht van vorig jaar. ( de bevoorradingen waren nu wel goed georganiseerd)  

Zoals ik zei, ging het fietsen me best goed af. We fietsen 2 lussen van 90 km, waarvan elke lus 2 keer op het parcours van Francochamps passeert. Auto's zijn niet echt mijn ding, maar dat vond ik wel zalig. Best steil trouwens. Voor de rest is het een heel uitdagend fietsparcours. Naar ik hoor zo een 2800 hoogtemeters, in combinatie met wind en regen. Ik slaag er toch in om van die 12de positie naar de 3de positie te fietsen.  

De laatste 10 à 15 km begint de kou toch stevig op mij in te werken. Ik lig te schudderen in de beugels van mijn tijdritfiets. Geen goed teken. Verkleumd rijd ik de wisselzone binnen. Ik neem mijn tijd om op mijn effen te komen. Eet een bar, doe mijn regenvestje aan en dan hopen op een goeie marathon. De benen voelden alvast prima aan. Maar dan vanaf de eerste meters bergop voel ik direct dat mijn rug opnieuw volledig tegentrekt. Ik probeer toch 15 km, maar vrees dat het van kwaad naar erger gaat. Op het eind loop ik geen 10km / u meer Zoals ik al op facebook schreef, Ik trek de lijn van 2014 door. Moet weer stoppen. En het ligt niet direct in in mijne stijl, maar ik durf toch te zeggen dat ik zonder die rugpijn altijd op het podium sta. Als ik de eindtijden erop nakijk , dan zie ik dat ik voor een 2 de plaats een marathon binnen de 4 uur moest lopen. Dat is normaal nooit een probleem.  

Maar het overheersende gevoel is hier toch tevredenheid. Ik ben tevreden van mijn zwem en fietsnummer en heb er toch van kunnen genieten. Voor mezelf sluit ik 2014 af met een goed gevoel, wetende dat ik bijna een mooie prestatie had kunnen leveren. Zoals ik aangaf, ga ik nu komende winter het allemaal wat relaxer aanpakken. Ik moet wel nog wat meer op mijn rug gaan werken, hoewel ik ervan overtuigd ben dat de kou een belangrijke factor was tijdens de wedstrijd.  

Dus nu alvast even rustig aan in september  - oktober. Ik probeer mijn blog op regelmatige tijdstippen aan te vullen.  

Catch you on the flip site,  

Maarten 

IRONMAN ZURICH

Een belangerijke opmerking bij onderstaande tekst is dat ik het schreef enkele dagen na de wedstrijd. De ontgoocheling was toen groot... Dus misschien enkele bemerkingen. 1. Mijn bloedtests toonden aan dat ik toen wel degelijk ziek was. 2. Ik sta nog steeds achter mijn tekst die ik toen schreef, ik ga het volgend jaar wat rustiger aan doen en dan zie ik erna wel. Blijf hoe dan ook actief in triatlon en schrap Ironman Texas niet. De ambitie volgde winter gaat wel iets lager liggen. 3. Ik probeer komende weken nog een wedstrijd te doen om mijn huidige conditie nog te verzilveren. Waar en wanneer laat ik in het midden. Dat lezen jullie achteraf dan wel ! Cool

 

Bij deze het verslag: 

Met de deur in huis vallen. IM Zürich is voor mij het eindpunt van het eerste deel van mijn triatloncarrière. Tijdens het fysieke leegvallen op de fiets heb ik besloten dat ik het hiervoor echt niet doe. Ik hou me dan ook aan mijn besluit en ga op zijn minst de komende maanden afscheid nemen van het competitieve triatlongebeuren. 

 
Het is echter verre van zo dat ik hier depressief over ben, maar het lijkt me voor mezelf en mijn omgeving nuttig om een tijdje volledig afstand te kunnen nemen van de sport die ik een aantal jaar heel intensief en met veel passie en inzet heb beleefd. Na deze rustperiode, waarin ik uiteraard wel sportief bezig zal blijven, kan ik voor mezelf uitmaken of ik wel nog met triatlon wil bezig zijn en op welke manier dan wel. Ik neem mezelf echt wel voor om, indien ik opnieuw de draad oppak, niet meer zo resultaatgerich naar wedstrijden toe te leven. Als ik dan terug aan de start van een Ironman zou komen, dan moet de focus opnieuw op de sport op zich liggen en niet meer op het resultaat. 
 
Nu toch even verder ingaan op afgelopen seizoen en de IM Zürich. 
Na Hawaï was de voldoening uiteraard heel groot. Ik heb daar ook iets bereikt waarover ik nog steeds heel trots ben. Hoe dan ook zag ik in dat er nog steeds verbeteringspunten waren, en was ( ben ) ervan overtuigd dat ik beter kan. Ik heb, ondanks een moeilijk herstel van mijn polsblessure van voor die wedstrijd, eigenlijk een heel goeie winter doorgemaakt. Heel gefocust en heel consequent kunnen trainen. Ik besef dat het grotendeels was dankzij de kansen die in mijn omgeving kreeg, dat ik elke week zo een trainingsvolume kon afwerken. Eigenlijk heb ik een tijdje als een prof kunnen leven en moet eerlijk zijn dat het wel een knappe ervaring was. Soms best zwaar, maar ik mag er echt niet over klagen. 
 
Wie mijn resultaten min of meer volgt, weet dan dat ik enkele goede test deed naar aanleiding van de Ironman Lanzarote. Om dan met veel vertouwen te starten en te moeten opgeven met rugpijn in de marathon. Ik ging samen mijn mijn kinesist David Bombeke en topteam van Rev training op zoek naar de oorzaak en vond die al snel in onderliggende rugspieren. Dat valt blijkbaar snel op te trainen. Ik was er dan ook snel van overtuigd dat de oorzaak gevonden was en daardoor heel snel terug met volle moed aan het trainen. 
 
Een dikke maand later doe ik een heel goeie wedstrijd in La Roche 111, en een week later meer dan behoorlijk in de 1/4 van Brugge ( kwart is toch minder mijn afstand). In de weken die er op volgend doe ik naar mijn aanvoelen de optimale wedstrijdvoorbereiding naar de Ironman Zürich. Zowel naar volume al kwaliteit van de trainingen, denk ik niet dat ik zo goed gewerkt heb voor een wedstrijd. Lastige trainingen vlotten met de vingers in de neus in de dagen voor het vertrek naar Zürich. Exact 1 week voor de wedstrijd blijkt uit tests bij Christian dat mijn conditie op dat moment toch iets beter zou moeten zijn dan voor HawaÏ. 
 
Maar op dat moment had ik wel al gevoel dat er wat een dag of 2 water in mijn linkeroor was blijven hangen. Ik ga maandag ( 21 juli ) naar de dokter van wacht. Die geeft me één of andere oordruppel. Sinds ik die gebruikte, nam de hinder drastisch toe. Hoofdpijn, oorpijn. Ben dan ook blij dat mijn normale huisarts de dag erna mijn oren leegmaakt en me antibiotica en deftige oordruppels. Ik moet 's nachts ook wel dafalgan nemen want anders slaap ik niet goed. Ook in Zürich de eerste nacht niet zo goed geslapen, maar na een 2tal dagen lijkt het ergste achter de rug. Normaal was ik dan gepland om in totaal 4 dagen die antibiotica te nemen, en dat kwam met de wedstrijd vrij goed uit. Dan zou ik vanaf vrijdag geen medicatie meer moeten nemen hebben. 
 
De nacht van donderdag op vrijdag wordt ik echter wakker met oorpijn in mijn andere oor. Exact dezelfde symptomen. Dus zat er niet anders op dan de medicatie te blijven nemen. Het verloopt ongeveer hetzelfde als bij mijn linker oor. Tegen zaterdagavond redelijk ok, maar de nacht van de wedstrijd ben ik toch nog opgestaan om een pijnstiller te nemen. Ik slaap dan ook niet goed, maar denk dat de minste mensen goed slapen de laaste nacht voor hun wedstrijd. 
 
De wedstrijd zelf dan: t Zwemmen ging redelijk goed. Ik zwem zonder mij te forceren 1u03. Er wordt gezegd dat het langer zwemmen is in Zürich. Dat zal wel kloppen, want zo goed als niemand heeft t schijnt een scherpe zwemtijd. Ik kruip redelijk snel op de fiets en begin er aan. Haal al snel veel groepen in, en kom zo na ongeveer 30 vlakke kilometers aan een het klimstukje. Waar ik normaal daar het verschil maak, merk ik dan al dat ik zeker niet wegrijd. Verre van. Ben blij dat ik meekan in de groep waar ik dan in belandde. Als ik hierover nadenkt, een heel vreemd want hier maak ik normaal altijd het verschil. Ik eet en drink zeker voldoende op de fiets. En kom zo de eerste fietsronde nog goed door met een gemiddelde van net geen 37/u. 
 
In de 2de lus zit er wat meer wind. In het vlakke gedeelte gaat het eerst vrij goed, maar dan na ongeveer 100 km , voel ik de kracht wegvloeien uit mijn benen. Ik geraak bergop gene poot meer vooruit. Genoeg gegeten, gedronken dus ergens hoop ik toch dat er iets medisch aan de hand was. Na 80 km prutsen kom ik terug aan de finish en besluit ik uit de wedstrijd te stappen. Mijn ma staat daar om me te troosten met een zelfgeplukt bloemetje. Schitterend toch. Ze heeft me heel de trip fantastisch begeleid ! Merci Moesje ! 
 
Nu, als ik bovenstaande herlees dan klinkt dit allemaal vrij dramatisch. Maar ik wil toch echt benadrukken dat dat het niet is. Ik kies er zelf voor om een periode meer tijd te maken voor andere dingen. Blijf ondertussen wel bezig met zwemmen, fietsen en lopen maar zonder enige vorm van schema's. Zodat ik ook tijd kan maken voor andere dingen. En eerlijk gezegd, heb ik daar ook wel veel zin in. Als ik alles samenleg zie ik 3 mogelijk redenen voor mijn inzinking: Of overtraind na zware trainingsweken ( maar geen tekenen tijdens inspanningstests en bloedtest), Of mentaal misschien onbewust te veel geweest ( maar voelde geen druk om me aan iemand te bewijzen) Of toch het gevolg van die ooronsteking ( volgens mij toch het geval)
 
Het doet er op zich niet toe. Ik neem mijn pauze en kijk daarna in welke mate ik deel 2 van een eventuele triatloncarrière wil invullen. t Zal alleszins nodig zijn om het even van op afstand te bekijken. 
 
Ik dank iedereen voor de grote steun en laat zeker iets weten wat de plannen zijn ... 
 
Groetjes,
Maarten 

 

Brugge 1/4 2014

Brugge, schoon stad. Vuil water. Kort verslagje van een korte wedstrijd. Ik ben content met mijn resultaat. Een 17de plaats, geloof ik. In een eindtijd van 2u01. Ik train niet echt specifiek op dit kortere werk. Maar eigenlijk begin ik het wel graag te doen. t Is op een andere manier afzien...

Niet echt wedstrijdstress op zaterdag. We starten pas om 17u15 ( ik mag in de eerste van een hele hoop waves starten). Lekker weertje, ideaal niet te warm en zonneken. 

Ik start dus met de 'pro's' in de eerste golf. t Water was een graad of 20, aangenaam maar vuil. Dat maakt op zich niet uit voor je tijd in het zwemmen. Maar mijn maag heeft er wel van vandaag. Toch een slokske of 3 binnengehad. Goed voor een mooi gevuld glaasje van de Brugse Vaart. Daar pas ik eigenlijk toch liever voor. Als mijn maag beter is, dan drink ik vanavond toch liever een overwinningspils na België - Rusland. 

Soit, ik dwaal af. Mijn zwemmen gaat ok.Opnieuw 1km, maar nu wel beter dan in La Roche. Ik krijg nu wel het gevoel dat ik een kwart zwem. Dus hartslag gaat wel goed omhoog. Ik heb mijn exacte tijden nog niet maar kom ongeveer in 13'45" uit het water. Mijn wissel gaat niet vlot. Terwijl de mannen die het gewoon zijn om kwart te doen door de wisselzone 'vliegen', heb ik hier min of meer mijn routines van in de volledige afstand. 

Op de fiets dan. Goed gevoel. Heb ook hier geen exacte tijden, maar denk dat ik zo rond de 40 gemiddeld fiets op de 45km. Doe alles properkes alleen, kan zo enkele mannen bijhalen. Aan de overkant van de vaart toch wel andere dingen gezien. Ze doen maar...

Opnieuw de wisselzone in. Beetje zelfde verhaal als de vorige wissel. Het lopen dan. 10km in Brugse binnenstad. Super decor. Echt knap. Passeren op de Brugse markt, waar ook mijn ouders en de familie Dhondt ( van de zee) staan te supporteren. Eerste ronde, en vooral in het begin beetje op de adem getrapt. Dan kwam ik er wat beter door en kon ik mooi tempo lopen. Een goeie 37 minuten over die 10.2km. 

Dus alles samen 2u01 en waarschijnlijk 17de tijd ( tenzij er na mij sneller werd gegaan in de waves). Ben tevreden. Conditie is wat het moet zijn en zonder tegenslag zal ik staan waar ik wil staan 27 juli in Zürich. In september nog eens een kwart in de Zwintriatlon. ( Misschien ook nog de Steratlon). Dan moet het toch eens lukken om sub 2u te doen

Groetjes,

Maarten 

La Roche 111 / 2014

Moe maar voldaan een verslagje schrijven. La Roche 111 is een wedstrijd die ik niet gauw zal vergeten. Een bevestiging van t goeie gevoel op training en vertrouwen voor de rest van het seizoen getankt. 

In de eerste plaats hoort toch weer een woordje dank aan de organisatie. Door omstandigheden was ik tot heden nog niet kunnen starten in een wedstrijd van Sportevents en moet zeggen dat dit mij super bevallen is. Respect voor Wim en zijn hele team. Dit soort wedstrijden is echt reclame voor de triatlonsport. Ik denk dat alle deelnemers dat kunnen bevestigen. 

Het deelnemersveld was dan ook enorm sterk. Heel wat straffe mannen en 1 topfavoriet ( Axel Zeebroek, die het schitterd heeft gewonnen) waren goed voor een man of 300 aan de start zondag 15/06 om 8u30. 

We duiken het water in. Verrassend warm, een graad of 20. Er liep even iets mis bij de start, en een hoop atleten zwemt verkeerd. Ik wind me er niet over op, doe mijn ding op die 1 km zwemmen. Momenteel ook nog geen tussentijden, maar denk niet dat ik super zwom. Maar hier niet echt van belang. Er volgt nog een pittig fietsnummer en loopnummer

Na de wissel, direct knal omhoog. Ik reed mijn wedstrijd met een vol wiel. Echt zalig gevoel. Love it! t Is redelijk te doen, tot de col de la Haussire. Iets meer dan 3 km met een stijging tot 18 procent geloof ik. Vooral de eerste keer moet ik even tempo zoeken. Direct erna de Col naar Samrée, zeker minder lastig maar toch ook iets meer dan 3 km. Deze 2 beklimmingen mochten we vandaag 3 keer doen. Heb een goed gevoel op de fiets, en lukt me aardig om in de tussenstukken door te gaan. Het parcours was toch goed voor 1900 hoogtemeters op 100 km. Ik sluit af aan ongeveer 33 gemiddeld. 

Op naar het loopnummer. We draaien af na een voetbalveld, knal de bossen in. Parcours is grotendeels off road. Ik heb niet echt verval tussen de 3 ronden ( denk ik), het gaat op en neer. Bij de start van ronde 3 , bergop bijna in een kramp geschoten. Maar ik hou het nog net op een afstand. 

Toch tevreden dat de finishlijn daar is, 6 de plaats hoor ik. Hier had ik op voorhand echt voor getekend. Met volgend weekend 1/4 Brugge voor de boeg, lijk ik stillekesaan klaar voor de Ironman Zürich. 

Nog enkele weken...

Groetjes,

Maarten 

Lanzarote 2014

T Ligt weer achter de rug. Enkele dagen tijd genomen om de zaken te overdenken, want alles verliep niet als gepland. Uit de race moeten stappen, vanwege lage rugpijn tijdens het loopnummer. Balen, want dit overkwam me in september 2013 al eens tijdens de Belman. 

Misschien toch even beginnen bij het begin. De wedstrijd voorbereiding was prima verlopen. Op een buikgriep de week voor de wedstrijd na, een min of meer vlekkeloos parcours. Maar ongeveer vanaf maandag voor de wedstrijd ( die was op zaterdag), voelde ik me terug top. Dus hier geen probleem. 

We waren er een weekje op voorhand. Ik heb in de dagen ervoor niet zot veel meer gedaan. Had het gevoel er echt klaar voor te zijn, fysiek en mentaal. Dinsdag op het parcours met de fiets nog een uurke wedstrijdtempo geknald. Als de benen zaterdag zo zouden zijn, wordt het super. Dat gevoel had ik althans. 

Wedstrijdstress kan ik redelijk in de hand houden op voorhand, denk ik. De dag ervoor vind ik misschien minst leuke gedeelte van een wedstrijd. Dan stijgt de spanning toch logischerwijs. Het mocht gaan beginnen. 

Zaterdagochtend op tijd wakker. Ruim op tijd aan de start om mijn opwarming te doen. Ik zet me in het vak van sub 1u zwemmen. 7u plaatselijke tijd mogen we er dan eindelijk aan beginnen. Ik start goed, zwem mee in de voeten en klok de eerste ronde van 1.9km zwemmen af in ong 27', de 2de ronde verlies ik op één of andere manier dat groepje en zwem ik voornamelijk alleen. Op die manier zwem ik 57' 49", geen toptijd toch goed genoeg op mee te zijn. 

Redelijk vlotte wissel en snel op het fietsparcours. Er was wind, vééél wind. Ik merkte dan mijn fietsbenen goed waren, maar niet het gevoel dat ze super waren. Nu moet ik zeggen dat ik ondertussen ( zeker op lange afstand) toch wel wat ervaring heb. Dus ik weet dat ik mijn ding moet doen. Niet minder, niet meer en zeker niet dat van een ander. Soit, ik volg mijn daggevoel, rijdt naar mijn mening een vlakke race ( niet te veel interval).

Op één bevoorrading voor de Mirador del Rio kreeg ik maar 1 halve drinkbus, en dan nog één met half Redbull ( wat ik niet drink) en half water. Daar heb ik toch even iets te weinig gedronken. Boven op de Mirador dan gestopt om 2 nieuwe aan te nemen. In de afdaling maximaal gedronken. Voor de rest wel heel de race blijven drinken en ( gellekes) eten. Ook 2 keer naar toilet gemoeten ( op de fiets), dus vochtbalans zat wel goed denk ik. 

Ik kom toe na het fietsen, ga onmiddellijk naar hett grote toilet. Dat deed ik ook in Hawaï en geeft wel wat meer confort om te starten met lopen. Nu start eigenlijk het beslissende deel, de marathon. Ik was van plaats 22 in agegroup naar plaats 8 opgeschoven. Dat hoor ik achteraf dan toch.

Maar zoals ik begon in mijn verslag. Daar loopt het fout. Mijn rug trekt volledig tegen. Enkele malen gestopt om te strechen, geen beterschap. Hoe graag ik ook zou willen, dit verbood me om tempo te lopen. Op km 6 besluit ik de brui er aan te geven. De wedstrijd uitdoen op deze manier, desnoods uitstappen zou me toch geen voldoening gegeven hebben. Bovendien staat over 2 maand de Ironman Zurich op het programma en daar krijg ik normaal een nieuwe kans. 

Hoe het zou afgelopen zijn, kan ik  dus spijtig genoeg niet zeggen. Wel zie ik geen super tijden in mijn agegroup. Er was veel mogelijk geweest, maar wil zeker niet de pretentie hebben om te beweren dat mij doel ( ticket voor Hawaï) zeker gelukt was. In de marathon kan veel gebeuren.  

De eerste teleurstelling is nu wel achter de rug. Er zijn 2 manieren waarop ik het bekijk. Enerzijds leef ik er vol voor en dan is zoiets meemaken serieus klote. Ik kan het enkel aanvaarden, op zoek gaan naar een oplossing zodat dit niet meer voorkomt. Daar ben ik eigenlijk al mee gestart. Laat ons hopen dat dit de 2de en laatste keer was. 

Anderzijds heb ik ook steeds het gevoel dat er zoveel ergere zaken zijn. Dit sluit niet uit dat ik het hatelijk vond om uit de race te stappen. Maar af en toe relatieveren, t is toch ook wel nodig. 

Hoe dan ook. Heads up. Vooruit kijken en er vol voor gaan in Zürich. Ik onthoud de positieve zaken. Zijnde: ben blessurevrij gebleven, ik kan met een gewone goeie dag ook in de buurt komen van ticket, weer wat ervaring erbij Cool

Nu een weekske kalm aan, vanaf maandag opnieuw focus. Op het programma voor Zurich: La Roche 111 en 1/4 Brugge.

 

Groetjes,

Maarten  

 

Hawaï 2013

Jieha ! Wat een wedstrijd !!!

t Is hier nu zondagochtend 3u56 en ik kan niet slapen. De combinatie van adrenaline, honger en kleine pijntjes. Ik neem het er graag bij. Nagenieten noemen ze dat.

De voorbereiding van de wedstrijd. Eigenlijk verliep die niet echt vlekkeloos. Na de Belman een hardnekkige peesontsteking aan mijn pols ( waarschijnlijk van te schakelen). Christian en ik wouden hierover naar buiten toe ook niet te veel aandacht aan besteden, zo zou het lijken dat ik op voorhand excuses in wou roepen. Dat was niet nodig, want ondanks dan 2 - 3 weken niet te zwemmen was mijn conditie perfect. 

Eénmaal hier op het eiland heb ik ook niet meer overdreven. Beetje onder de inderdruk van al die atleten hier te zien (over?)trainen. Ikzelf deed het wat rustiger aan. Zondag had ik dan toch nog een stevige volume dag.

Eerst een onaangename zwemtraining. Geen last in de pols, maar wel zeeziek in het water geworden. Hoofdpijn, was blij dat ik eruit was !

Toen samen met 2 Nederlanders die toevallig tegenkwam ( Bart en Jan) een groot deel van het fietsparcours stevig afgefietst. Dat ging prima. En tot slot een stevige looptraining. Die training van 1u30 startte ik met 1 bidon, die was al na 30 min leeg. Daar ging dan ook de energie gaan lopen. Goeie les: Op de wedstrijd was het kwestie van opvullen: blijven drinken en eten ! Ondanks de mindere looptraining had ik toch het gevoel klaar te zijn. 

De laatste dagen voor een grote wedstrijd vind ik altijd persoonlijk beu. De pasta komt mijn oren uit. Het water komt mijn oren uit. Het wachten duurt dan lang. Je wil starten en dan eigenlijk vooral finishen. 

Zaterdag dan: raceday. Opgestaan om 4u voor een ontbijtje. Dat ging nog redelijk binnen. De auto richting parking gereden en vandaaruit het shuttlebusje naar de start. t Is al druk als ik rond 5u arriveer. 

De atleten krijgen een plaktatoe met je nummer, we worden gewogen en dan mogen we de banden van onze fiets gaan oppompen. Met dank aan Dirk voor de hulp trouwens. 

De start komt dichterbij en ik besluit om me toch in het midden van de startlijn te leggen, met het risico op klop. Net voor we in het water moeten staan we nog op het strand met Bart, Glenn en Kris. Tegen 6u30 starten de profs. Ik duik om 6u40 het water in naar de start, want we starten om 7u in het water. Effe watertrappelen tot het kanonschot en go. Niet zo een zot gevecht voor mij persoonlijk. Ik probeer heel de zwemproef maximaal in de voeten te zwemmen. Heb niet het gevoel dat ik echt diep moet gaan. Mijn pols lijkt af en toe een beetje te zeuren, maar dat kan ook in het kopke zitten. Ik denk niet dat ik er trager door zwom. Misschien dan wel door even geen zwemtraining te doen? Alleszins ik kom uit het water in 1u03 en ben dan 90ste in mijn agegroup.

Het fietsen gaat goed. Genoeg drinken aan boord, voldoende gellekes. Nu was het een kwestie van mijn eigen race te doen. Ging naar niemand kijken, want hoofddoel was uitdoen met goeie persoonlijke prestatie. Ik rijd min of meer op hartslag en het eerste deel rijd ik aan 39/u. Vanaf dan is het min of meer 90 km tegenwind, maar ik slaag er toch in om de fietsproef af te werken aan 37.3/u. En vooral: verstandig geweest denk ik. Veel gellekes, veel gedronken. Een goeie maag hielp me wel vandaag. Vooral de laaste 35 km zijn uiterst lastig met stevige wind en kleine klimmekes. Op karakter dan...

 

Dus na ongeveer 6u wedstrijd in de wisselzone mijn gebruikelijke sanitaire stop en dan de loopproef beginnen. Eerst en vooral: geen rugpijn ! Zalig. En er zit nog wat op, merk ik. Ik loop de eerste 10 km samen met een gast uit Engeland. Maar we liepen toch iets te snel. Dit tempo zou ik niet volhouden voor 42 km. ( Dan had ik om en bij de 3u gelopen) Ik weet niet of dat hem gelukt is trouwens. Het zwaartepunt van de marathon moest nog komen natuurlijk. Rond km 16 staat Marc ( De Ren) op een beklimming en roept om er van te genieten. Niet eenvoudig, Marc. 

Mijn marathon veloopt eigenlijk goed, geen echte inzinking. Als is die laaste klim echt lastig. Ik kom zo toch doodop aan in een marathon van 3u14. Ik probeer nog te springen zoals in Wales, maar val ver op de grond. Cool Maar wat een ontlading ! I did it !

Uiteindelijk 25ste in mijn agegroup, blijkbaar zelfs 125 overall. Een debuut dat kan tellen. En dan nu effe genieten. Feestje vieren met de Belgen vanavond, denk ik. Frederik wint ! Sportman van het jaar, wat mij betreft !!!

BK full distance Robertville

Het zit er weer op. Een dagske genomen om alles te laten bezinken. Want het ging dus niet zoals gepland.

Eerst en vooral toch de organisatie bedanken. Prima gedaan voor de eerste keer. Hier en daar nog wat details bijschaven, maar dan hoop ik dat er toch een 2de editie komt. Het deelnemersaantal lijkt me eerlijk gezegd een beetje te bepert. Ikzelf kan het enkel aanraden. Wat decors moet het zeker niet onderdoen voor de Ironmanwedstrijden die ik al deed, de omkadering is logisch gezien wel minder professioneel. Maar daar kan aan gewerkt worden, mits misschien wat meer financiële steun, en persaandacht. Waar vond je er trouwens iets van terug?

Dit gezegd zijnde toch een verslagje van mijn wedstrijd: Zoals in mijn blog aangegeven was ik echt klaar voor. Een voorbereiding zonder problemen, de wedstrijd zat mentaal in mijn gedachten. 

Het zwemschot werd gegeven. Starten met een hondertal mensen is totaal anders dan met een 2000tal. Zeker meer confort, maar je wordt wel niet meegezogen zoals bij een massastart. Bovendien was het water te troebel om te zien of ik ergens toch kon aansluiten bij een groepje. Gevolg: Ik kwam alleen te zitten en heb de 3.8 km zo goed als solo gezwommen. Eigenlijk niet gepanikeerd, en me niet opgeblazen. Zo kwam ik toch als 7de uit het water in 1:01 ( wat zeker geen toptijd voor mij is)

Maar hier wordt de wedstrijd nog gewonnen nog verloren. Het fietsnummer dan. Stevig werk. Ik geloof zo een 2700 hoogtemeters enkel tussen de Botrange en Eupen een langere afdaling. Ik heb een goed gevoel tijdens fietsen. Eten en drinken, niet in overdrive gaan. Eerste lus en dan na een deel op de 2 de lus op het parcours van Francoschamps. Cool voor de supporters en niet te onderschatten, na een 120 km voel je die klimmekes best wel. Ik probeer mijn eten en drinken te onderhouden. Achteraf maak ik de bedenking dat de spreiding van de bevoorradingen iets beter kan, maar dat is maar een tip naar de organisatie... Hoe dan ook blijft mijn tempo stevig, en rij zo mijn 180km binnen met 33.1km gemiddeld. 

Vastbesloten om me nu echt eens aan het strijdplan van Christian te houden. Een marathon met pace tussen 4:15 en 4:25 / km was het plan. Mijn benen voelden op die moment nog niet echt verzuring maar na enkele honderden meters begint ineens mijn rug volledig tegen te trekken. Nu had ik gehoopt dat dit juist effe de overgang was van de fiets naar lopen. Maar ondanks stretching kwam er geen beterschap in. Ik loop zo nog een km of 12 tegen een traag tempo, om te zien of het toch niet loskwam. Nope, geen succes. Aan die bevoorrading zie ik mijn maatjes Koerie, Jos, Jackie en Ju. ( Wat een kwartet, btw)

Voor vandaag was het dus een DNF ( Did not Finish). Uiteraard ben ik ( even ) teleurgesteld, anders doe je geen competitie. Maar ik kan het ook wel plaatsen en er zijn véél ergere dingen. Bovendien liever nu dan in oktober. Hoever ik zonder die rugpijn zou gekomen zijn, dat weet ik niet en ik zal het ook nooit weten...

Over de winnaar Thimothy Van Houthem niets dan lof. Super sterk, echt buiten categorie ! En dan Wouter Monchy: 3de bij debut of 1/1 afstand. Wie doet hem dat na? Echt een fijne atleet ook. Ik gun het hem meer dan van harte. 

Ik kijk nu al terug vooruit. Doe een paar dagen kalm aan. Ga de oorzaak achterhalen             ( momenteel denken we aan de fietspositie), en dan bekijk ik het positief: t is dan toch op zijn minst een super training geweest en de vorm was uitstekend. Revanche in Hawaï !!!!

Aarschot 2013

Gisteren voor de eerste maal deelgenomen aan een 1/3de triatlon. Zalig weertje : ongeveer 30 graden ( of ietske meer) , niet veel wind. Ik hou er wel van op die manier !

Startschot werd met enige vertraging gegeven rond 12u. Het zwemmen was vanwege de hoge watertemperatuur zonder wetsuit. Geen supergevoel tijdens de zwemproef, ben in de voeten blijven zwemmen en ging op die manier behoorlijk. Kwam op 35:07 uit het water. 

Bij de fietsproef vrijwel onmiddellijk na de start effe door een seingever een bocht gemist. Toch een aantal seconden verlies ( en vooral niet kunnen aanpikken bij een groepje). Maar kwam na een tijdje toch in mijn ritme. Eigenlijk kreeg naar het eind van de fietsproef weer een beter gevoel. Genoeg drinken, want t was warm !!

t Lopen ging goed. Geen verzwakking, gevoelsmatig ging naar het eind zelf beter. Zo finishete ik uiteindelijk 13de. Tevreden: goede wedstrijd, niet super maar had er dan ook niet specifiek naartoe gewerkt. Mijn doelen liggen iets verder dit seizoen... Cool

De eerste winnaar van de Gok en Win wedstrijd op mijn site is bijgevolg mijn nichtje Veerle Seghers. Flesje drank wordt bezorgd ! 



Beschrijving

Lanzarote 2013

Zaterdag was het weer van dat. Hiervoor had ik weer weken en maanden getraind.

 

s Morgens vroeg zoals steeds op wedstrijddag om 5u ontbijtje proberen binnen te werken. De stress onder controle: het mag gaan beginnen

 

Effe voor de zwemstart het water in, temperatuur van het water was ok. Vanaf dan nog 20tal minuten voor de start. Ik plaats me links van de massa vooraan. Enkele meters achter de profs met hun gele badmutskes. Om stipt 7u vertrekken we. De eerste 200 meter tot aan de eerste boei zijn zoals gewoonlijk redelijk chaotisch, maar na de eerste bocht al snel in mijn ritme. Tijdens heel het zwemmen het gevoel dat het eigenlijk wel best iets sneller mocht. Maar in de voeten is het comfortabel zwemmen, dus hou me tactisch nog even rustig. De wedstrijd duurt nog lang genoeg, en zo kom ik eigenlijk fris uit water in 56′ 50″.

 

Snel wisselen en dan beginnen fietsen. Met gehuurde wielen van slipstream ( heel content trouwens), maar ook met goeie benen natuurlijk lukt het me om het fietsen heel behoorlijk af te werken. De stevige wind maakt het fietsparcours echt lastig. Stukken van 2 -3 procent worden met de stevige tegenwind echt klimwerk. Maar ik ken geen dipje en slaag erin om na 5u23′ binnen te rijden. Enige minpuntje was het ontbreken van gellekes bij de bevoorrading

 

Dan begint natuurlijk de wedstrijd pas.
De afsluitende marathon. Zit eigenlijk snel in mijn ritme, en maak de fout om iets te snel te starten. De eerste 15km loop ik sneller dan mijn vooropgestelde pace. Daarom bewust even op de rem gaan staan, en de rest van mijn marathon geprobeerd om vooral naar de benen te luisteren. Die wouden vooral finishen (zoals iedereen denk ik). Ik loop nog een relatief goeie marathon gezien de omstandigheden, maar word in de laatste 2 km toch voorbij gestoken door 2 leeftijdsgenoten. Dit overkomt me niet meer in de toekomst ( hoop ik toch).

 

De dagen erna genoten van het verlof met mijn vrouwtje en dochterlief. t Leven kan mooi zijn ! Bedankt ook aan de bende van 3coach voor de leuke tijd ginds. Nog eens proficiat voor alle deelnemers en in het bijzonder Christian. Respect. Wat een atleet!

 

Maar wat een eindbalans: 20ste plaats overall in een sterk bezette wedstrijd. In principe in mijn nieuwe agegroup opnieuw een ticket voor Hawaii… Je zou voor minder content zijn. Hiervoor doe je het allemaal! Ik kijk nu al weer vooruit en ben al aan het denken hoe ik de lat toch weer hoger kan leggen. Daarvoor is er een wedstrijdje in oktober geschikt

Wales 2012

Na mijn vakantie in juli, waren de trainingsweken in augustus heel goed verlopen. Met wat hulp van David Bombeke van Move2Improve waren mijn knieproblemen net op tijd opgelost

 

Op voorhand werd me gezegd dat het een prachtige wedstrijd is. En het was inderdaad echt fantastisch. Een schitterende natuur, prima organisatie, en vooral enorm enthousiaste mensen… Deze wedstrijd kan ik echt aan iedereen aanraden!

 

Dus zo stonden we daar zondagochtend weer op het strand tussen 1600 deelnemers. Een kalme zee, maar slechts 13 graden. Nu had ik daar tijdens de wedstrijd eigenlijk geen hinder van. Ik zwom zelf mijn persoonlijk record en kwam zo met een goeie 53 minuten uit het water. Vlug, de loopschoenen aan, want we moesten een goeie kilometer lopen tot aan de wisselzone. Bij het buitenlopen van de tent kreeg ik een kramp in mijn linkerknie, als gevolg van de watertemperatuur. De eerste 90 kilometers bleef ik die kramp voelen. Streching hielp wel, maar zat toch met een bang hartje voor de marathon. Gaandeweg verdween dat verkrampte gevoel. Het afwisselende, heuvelachtige fietsparcours gaf ook niet veel tijd om teveel bij na te denken. Het was afzien, maar wat een zalige omgeving. Vergelijkbaar met de Vlaamse Ardennen, maar geen recup. Draaien, keren, op en af. Halfweg lichte regen, en toch wel een strakke wind… Na 5u32 reed ik het fietspark binnen. Mijn pa riep me toe dat ik op dat moment 36ste reed. Best tevreden van mijn fietsnummer. Geen terugval zoals in Regensburg. Maar het was natuurlijk de vraag of de 2500 hoogtemeters impact zouden hebben op het loopnummer, want hiervan zou het afhangen

 

Voor het lopen van Christian op voorhand mijn pace gekregen. We gingen ons richten op een marathon van 3u10 – 3u15. Nu moesten we dan eerst al omrekenen naar mijl, maar zelf dat hielp niet want er waren geen aanduidingen. Dus ik begon te lopen op mijn gevoel. Zalig: 1. geen last van de kramp van het zwemmen 2. Nog relatief frisse benen 3. Ik had er nog zin in

 

De eerste 2 ronden gingen echt goed. Tijdens mijn eerste ronde een sanitaire stop moeten in lassen. Grote boodschap. Dat wordt zowat traditie tijdens mijn loop in Ironmans

 

Tijdens ronde 3 begon het loopparcours toch zijn tol te eisen. De verzuring sloeg toe. Mentale opkikker toen mijn pa mij toeriep dat ik 3de in de Agegroup loop. Als ik wat later Bart tegenkom zei hij me: ‘ Blijven lopen, en het kan niet meer misgaan!’Die steun hielp, want net als iedereen kreeg ik het in de laatste ronde wel wat moeilijker. De laatste keer die hellingen oplopen deed echt pijn

 

Met mijn laatste krachten tijdens de laatste 2 kilometers nog wat versneld, want op één of andere manier was ik er toch niet gerust op. Ik loop de marathon uiteindelijk in 3u01. En dan mijn zaligste sportieve belevenis ooit: de finish van deze wedstrijd. Het besef dat het echt binnen was ! Ik werd uiteindelijk 19de in 9u36 en nog 2de in de Agegroup. Ongelooflijk ! Dikke proficiat ook aan Bart voor zijn schitterend resultaat!

 

Ik zou iedereen willen bedanken die mij gesteund heeft om dit te bereiken. In de eerste plaats natuurlijk mijn lieve vrouwtje Neide en dochtertje Eduarda. Uiteraard ook mijn ouders, familie en vrienden. En coach Christian. De progressie die we samen gemaakt hebben op een kleine 3 jaar is werkelijk fantastisch. Niet alleen een super coach maar ook een fijne vriend

 

Buiten Lanzarote volgend jaar (en natuurlijk Hawai), staat er nu even niets op het programma. Komende 2 weken even nagenieten en dan de blik richting volgend jaar. Als het kan, zou ik alvast graag ooit terugkeren naar deze wedstrijd. It was great!

Ironman Nice 2011

Net terug thuis. t Is plezant geweest. Voor herhaling vatbaar. Zowel de triatlon als de reis op zich. Super streek ginds.
Het zwemmen ging me goed af. 1u01 was zelf iets beter dan verwacht…

 

Bij het fietsen goed gevoel. Ik heb met de koersfiets zonder opzetstuurtje gefietst. Misschien dat ik met een klein stuurtje nog iets meer tijd kan winnen. Na de start moest ik van een scheidsrechter heel even aan de kant, om mijn rugnummer goed te bevestigen. Zo’n 2 minuten verloren denk ik. Maar daar kwam het niet op aan natuurlijk. Heb tijdens het fietsen zoveel gedronken als mijn maag aankon. Maar vreemd genoeg van heel de wedstrijd niet moeten plassen. Desondanks denk ik niet dat ik te weinig dronk.

 

Tijdens mijn marathon heb mij redelijk goed aan mijn hartslag kunnen houden. Ik had een minder gevoel bij de eerste ronde. Moest dan plots naar het toilet. Heb dan 2 keer aan de struiken van de luchthaven gestopt om mijn grote boodschap te doen. Daarna ging het beter

 

Goed gevoel tijdens ronde 2 en 3 , iets wat versneld vanaf de laatste ronde. Bij het einde ging mijn licht toch redelijk uit… Ik ben blijven lopen, maar op het eind geen tempo meer.
Heel tevreden toen ik er was. De rest van de reis ook nog rustig genoten van de wedstrijd

Alpenbrevet cyclo 2011

Na enkele jaren Frankrijk, en 1 keer Italië ging onze jaarlijkse fietsreis in de bergen dit jaar naar Zwitserland. Mijn maat Koen had over een paar maand een artikel in de Cyclosprint zien staan over het Alpenbrevet. De grootste tocht die je bij deze cyclosportief kan kiezen brengt je over 5 cols in de Zwitsterse Alpen. Goed voor ( officieel ) 276 km en 7031 hoogtemeters. Een soort Marmotte, extra Large ! Getallen waar we ons serieus vraagtekens bij stelden. Maar soit, de uitdaging klonk beestig zwaar. De grinta is er altijd wel.

 

Dinsdag de vlieger op , want Koen was al enkele weken in Zwitserland. Via een tussenvlucht in München naar Zurich. Dan een trein naar Luzern, en daar stond Koen mij op te wachten. Om dan nog ongeveer 1u te rijden naar Meiringen. Een goed dagske onderweg, dus dinsdagavond nog ies rondgegaan in het dorp en iets gaan eten en drinken

 

Woensdag kon het echte werk beginnen. 3 cols gedaan, in totaal een kilometer of 95. De eerste col was direct de eerste van zaterdag, De Grimselpas. Goed voor een goeie 28 km klimmen tot 2165 meter boven zeeniveau. De lucht was er ijl , maar het uitzicht super. De andere klimmekes vielen mee. Na onze rit heb ik direct mijn loopschoenen aangedaan om plichtsbewust een kort toerke te gaan lopen

 

Donderdag al wat afbouwen, nu slechts 1 col. De omgekeerde kant van de laatste beklimming van zaterdag. De Susten pas. Toch goed voor 29 km klimmen in deze richting. Maar het goede gevoel was er nog steeds en na de rit zelf nog eens kort gaan zwemmen in het plaatselijke openluchtzwembad

 

Vrijdag zowat stilte voor de storm, eens gaan losrijden in de vallei. Alletwee met wat gezonde nervositeit voor zaterdag. In de middag naar de Enecotour gekeken en ‘s avonds naar de pastaparty. We spreken alvast af om samen te blijven tijdens de tour

 

En dan was het zover. Zaterdagochtend om 5u15 ging de wekker. Ontbijt in het hotel was zoals afgelopen dagen prima.
We zetten ons in het vak van de 24 km /u gemiddeld. Optimistisch, maar we zien wel. Vanuit het dorp ging het direct een km of 2 bergop. Een groep schiet echt weg. Wellicht mannen die de kortere afstanden proberen winnen. We laten ons niet opjagen en rijden ons tempo omhoog. Kort vlak stukje en daarna beginnen we aan de Grimselpas. Die kennen we nog van woensdag. Koen legt het tempo echt strak. Ik kan volgen zonder mijn hartslag te hoog te laten gaan. Probeer onder de 170 te blijven. Toch ook naar de benen luisteren en niet overdrijven in het begin.

 

We komen boven met een gemiddelde van 18.7 vanuit het dorp. Goed gereden. Ongeveer hetzelfde als woensdag. Boven was er bevoorrading. Vestje aan en afdaling van zo een 15 km. Ondertussen kwamen we een Zwitser tegen die vorig jaar had meegedaan. Handig, nu konden we info vragen over het parcours. Die mens is trouwens heel de tijd bij ons gebleven.

 

De volgende pas was de lastigste. Zo een 19 km , maar bijna heel de tijd 9 a 10 % gemiddeld. Zwaar werk, maar ineens waren mijn benen super. In de boter trappen zoals ze zeggen. We bereiken de top van 2478m, boven wacht ik even op Koen. Daarna volgt een heel lange afdaling en dal

 

In het dal zoveel mogelijk gegeten en gedronken. Maar vooral wij 2 weer die kop deden. Een Duitser vroeg of het onze eerste keer was, en zei dat we dit tempo ons nog zouden beklagen. ‘Sympatiek’ vonden we

 

Op naar de volgende col  de Lukmanier. Een col over ongeveer 40 km. De eerste 21 redelijk gemoedelijk met stukken van zo een 2 a 4 procent. De laatste 19 toch lastig. Maar ook op deze col hoegenaamd geen hinder. Hier voelde ik mij eigenlijk nog het best. Een beetje te weinig water, maar onderweg was er gelukkig een bron waar ik even mijn bidon kon bijvullen. Boven ook even op Koen gewacht en dan waren we weer weg. Nog 2 cols. We zaten aan zo een 164 km .

 

Weer een afdaling van zo een 20 km voor we aan de Oberalp begonnen. Zo een 20 km klimmen. In het begin weer vlotjes. Ik reed nu wel even weg van Koen. Laatste 3 kilometers begon ik het zuur in mijn benen toch te voelen. Maar het einde was letterlijk in zicht, dus doorgaan tot de top. Boven vestje niet aangedaan, maar ondertussen was het zo warm dat het eigenlijk niet meer nodig was.

 

Nog 1 col. De Susten. 20 km langst deze kant. Beetje schrik voor de verzuring, maar geen probleem. Op klein verzet ging het mij wonderwel nog goed af. Serieus wat mannen opgeraapt. De laatste kilometers naar de top waren uiteraard afzien. Maar boven was de voldoening des te groter. Even later was Koen daar ook en konden we de laatste afdaling beginnen

 

Hierna nog 1 km omhoog en dan reden we samen over de streep. Wat een tocht: op de teller 280K en ongeveer 24/H gemiddeld ! Op de fiets zijn we nooit zo diep gegaan , denk ik. Ik finish als 25ste, Koen 26ste

 

Al bij al misschien mogelijk om 15 tot 30 minuten sneller te gaan. Maar uitrijden was het doel, en dat hebben we gedaan !

 

Op de terugweg zondag merk ik dat er een ministukje van mijn tand weg is. Blijkbaar letterlijk op mijn tanden gebeten …

Neerpelt 1/1 2010

Afgelopen zondag was het eindelijk zover .. Opnieuw op afspraak met de triatlon in Neerpelt over de volledige afstand

 

Het was na de editie van vorig jaar dat ik besloot om een coach te zoeken om op deze manier progressie te maken.

 

Een heel jaar lang werkte is samen met Christian. De samenwerking beviel mij zeker, maar echte referenties had ik niet. Dus ik was zeker benieuwd naar mijn wedstrijd. De voorbereiding verliep perfect, tot ik enkele dagen ervoor plots toch last kreeg van mijn knie. Dan maar kort naar de kine gegaan, en met wat ijs leggen en ontstekingsremmers was die hinder gauw verdwenen. Hopend dat ik er tijdens de wedstrijd niets van zou voelen

 

Zaterdag vertrok ik naar Neerpelt , en daar was alles zoals vorig jaar prima geregeld: een pasta party, mooi verblijf , ontbijt voor de wedstrijd

 

Zondagochtend, om iets voor 7u stonden we aan de start. Het zwemmen verliep vlot, naar mijn mogelijkheden zwemde ik een prima tijd. Bij de wisselzone hoorde ik een referee zeggen dat ik er als 21ste doorkwam

 

Het fietsenparcours was inderdaad aangepast tov vorig jaar. Ondertussen begon de temperatuur al flink te stijgen, dus ik moest drinken en blijven drinken. Geen pech, dus ik kon mij vol concentreren op mijn hartslag. Hier heb ik echt op gelet en de opgelegde limieten gerespecteerd

 

Zonder problemen ging ik de wisselzone naar het lopen binnen. Hoe ver ik opgeschoten was, was mij op dat moment een groot vraagteken. Dan maar rustig beginnen lopen. En zo Neerpelt centrum binnen. Tot mijn grote verbazing riep de speaker af dat ik op dat moment 4de  liep. Zalig moment ! Christian stond langs de kant en maande me aan zeker de eerste 30km rustig aan te doen. En drinken, veel drinken. Want het was nog warmer geworden

 

Tot km 20 kon ik mij hier perfect in vinden, maar dan was ik wat overmoedig geworden. Nog een goeie 20 km doortrekken, dacht ik . Dan kan ik die positie wel houden. Maar spijtig genoeg kwam dan toch die verzuring, waardoor ik nog enkele posities verloor

 

Ik werd uiteindelijk 7de met een tijd van 9u 42 ! Dat is net geen uur sneller dan vorig jaar, en daar ben ik super content mee. Fantastisch, ik had het voorop niet zo durven hopen

 

Tot slot, nog even een kort dankwoord aan iedereen die mij steunt in het behalen van dit resultaat. In de eerste plaats mijn fantastische lieve vrouw, die er zondag spijtig genoeg niet bij was. Love you !!!!!!

 

Natuurlijk ook mijn ouders, mijn familie, Izaak voor zijn prima begeleiding tijdens de tocht , en niet te vergeten mijn coach Christian, van wie ik dit jaar ongelooflijk veel leerde

 

Allez , dat was het zowat. Nu nog wat bekomen …